حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
بروس هیندس و همکارانش در دانشگاه کنتاکی، نانولولههای کربنی چندجداره را در یک کامپوزیت درج کردند و با استفاده از یک میکروتومی غشای نازکی ساختند. آنها سپس به صورت الکتروشیمیایی مولکولهای دیآزونیوم را به دو انتهای نانولولهها پیوند دادند. این مولکولها تجزیه شدند و لایه یکنواختی از اسید پلیبنزوئیک تشکیل دادند. این لایه در مرحله بعد با یک مولکول رنگدانهای حاوی مقادیر زیادی گروههای سولفوناتِ دارای بار منفی واکنش داد. این غشاء که به این صورت عاملدار شده است میتواند به عنوان یک الکترود رفتار کند.
این گروه سپس مخزنی از نیکوتین را بالای این غشاء قرار داد که حاوی الکترود ثانویه بود. هیندس میگوید: موقعی که ما یک ولتاژ منفی در انتهای این غشاء و یک ولتاژ مثبت در محلول اعمال کردیم، توانستیم یونهای مثبت را از این مخزن در سرتاسر این نانولولهها پمپ کنیم. این عمل مهاجرت یونها، مولکولهای خنثی را به طرف خود میکشاند؛ فرآیندی که به اصطلاح الکترواسمز گفته میشود. در pH برابر 8، 50 درصد نیکوتین کاتیونی است؛ بنابراین نصف مولکولهای نیکوتین دارای بار مثبت هستند و نصف دیگر خنثی و این خاصیت حرکت این دارو در سرتاسر این غشاء را تقویت میکند.
هیندس میگوید: ما فقط با یک منبع کوچک توان، چیزی شبیه باتری ساعت توانستیم نیکوتین را به طور موثری پمپ کنیم. نانولولههای کربنی خواص عالی بسیاری دارند که یکی از آنها نرمی بینهایت اتمی دیوارههای داخلیشان است. این خاصیت باعث میشود مقاومت کمی در مقابل حرکت مولکولها از داخلشان وجود داشته باشد. این مقاومت کم میتواند دلیلی برای بازده بالای این سیستم باشد.
هیندس میگوید در یک تست آزمایشگاهی، این سیستم میتواند در یک مرحله (با فشار یک دکمه) به طور موثری یک دوز از نیکوتین را تحویل دهد.
این سیستم همچنین میتواند برای تحویل دیگر داروها نیز مورد استفاده قرار گیرد. نتایج این تحقیق در مجله Proc.Natl.Acad.Sci. منتشر شده است.
منبع: rsc.org
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....