مرگ دامادم فقط یک حادثه بود

چند سال بود که شاهرخ دامادت بود؟

درست نمی‌دانم. او از اقوام ما بود. به خواستگاری دخترم آمد و با او ازدواج کرد. من هم مثل هر پدری توقع داشتم دخترم را خوشبخت کند؛ اما برعکس او را به خاک سیاه نشاند.

من با او مشکلی نداشتم. اگر از شاهرخ خوشم نمی‌آمد اجازه نمی‌دادم با دخترم ازدواج کند.وقتی با او دچار مشکل شدم که معتاد شد و بعد از مدتی دخترم را هم معتاد کرد.

چندبار به خانه دخترم رفتم و دیدم شاهرخ در حالت عادی نیست. بعد از مدتی متوجه شدم دخترم هم همان‌طور شده و فهمیدم آنها هر دو معتاد شده‌اند. آنها شیشه می‌کشیدند و دخترم تحت‌تاثیر شاهرخ این‌طور شده بود. تا زمانی که شاهرخ اعتیاد را کنار نمی‌گذاشت دخترم هم نمی‌توانست اعتیادش را ترک کند.

این خواست دخترم بود که بیاید. او از زندگی با شاهرخ خسته شده بود.

او شاهرخ را دوست داشت و من این موضوع را می‌دانستم. نمی‌خواستم دخترم را از او جدا کنم، فقط می‌خواستم کاری کنم که آنها ترک کنند و زندگی سالمی داشته باشند.

صلاح بر این بود که این کار را نکند. او لیاقت یک زندگی سالم را داشت.

ما مدت‌ها بود که با هم اختلاف داشتیم. او می‌گفت می‌خواهد همسرش را ببرد، اما من اجازه نمی‌دادم، چرا که آبروی من را برده بود.

شاهرخ جلوی در خانه ما آمد و گفت که می‌خواهد همسرش را ببرد. من مانع شدم و او به سمت کلانتری رفت. من هم داشتم به سمت کلانتری می‌رفتم که در راه همدیگر را دیدیم. من با ماشین بودم، به سمتم آمد و من با او برخورد کردم. او روی زمین افتاد و من به سمت خانه برگشتم.

فکر کردم به دروغ این کار را کرده است و می‌خواهد من را بترساند، به همین خاطر هم به خانه برگشتم.

حرف‌های دخترم را قبول ندارم. او شوهرش را دوست داشت و به همین خاطر هم از من ناراحت است. او دروغ می‌گوید.

من این حرف‌ها را نزدم. من شاهرخ را زیر نگرفتم. آنچه باعث مرگ شاهرخ شد، فقط یک تصادف بود.

راستش را بخواهی نمی‌دانم چرا این کار را نکردم.من خیلی ترسیده بودم. عصبانی هم بودم. با خودم گفتم اگر واقعا اتفاقی افتاده باشد، کسان دیگری هستند که کمکش کنند.

یکی از اعضای خانواده‌اش به دخترم خبر داد. آنها می‌دانستند که شاهرخ به خانه ما آمده بود و ما با هم درگیر شدیم.

دخترم به شیشه اعتیاد پیدا کرده بود و البته شوهرش را هم دوست داشت. من چندین بار به او گفتم که می‌خواهم طلاق او را بگیرم، دخترم همکاری نمی‌کرد. اگر او رضایت می‌داد، من این کار را می‌کردم. اگر آنها جدا می‌شدند؛ ما چنین مشکلی نداشتیم.

او دخترم بود، من چطور می‌توانستم این کار را بکنم. زندگی دخترم در آستانه نابودی بود، شوهرش داشت او را به خاک سیاه می‌نشاند. من چاره‌ای نداشتم بجز این‌که مانع زندگی آنها شوم.

بله صحبت کرده بودم ، حتی از آنها خواستم که جلوی کارهای شاهرخ را بگیرند و گفتم که می‌خواهم زندگی دخترم را نجات دهم، متاسفانه آنها اهمیتی نمی‌دادند. آنها کمکم نمی‌کردند تا کاری کنم این زوج جوان به زندگیشان باز‌گردند.

این فقط یک اتهام است، من اعتراف نکردم و همچنان می‌گویم که مرتکب قتل عمد نشدم. اگر می‌دانستم که می‌توانم نجاتش دهم، حتما این کار را می‌کردم، من نمی‌خواستم او از بین برود؛ چرا که دخترم او را دوست داشت.

من این کار را نکردم، این شاهرخ بود که به سمت من آمد و خودش را به ماشین من کوبید.

دخترم اوایل از دست من ناراحت بود و از این‌که باعث شدم شوهرش کشته شود، بشدت غمگین بود اما بعد که فهمید یک حادثه بوده است، رابطه‌اش با من خوب شد.

نمی‌دانم شاید هم هنوز مرا مقصر می‌داند. به هر حال من شاهرخ را نکشتم.

من به خاطر این‌که این مشکلات را به وجود آوردم، واقعا متاسفم و امیدوارم که اولیای‌دم مرا ببخشند؛ البته این عذرخواهی به دلیل آن است که به شاهرخ کمک نکردم والا من او را نکشتم و از این بابت عذرخواهی نمی‌کنم، آنها خودشان می‌دانستند که شاهرخ معتاد است و من حق داشتم دخترم را از منجلاب زندگی با او نجات دهم.

آنها حرفم را قبول دارند و به من اعتماد کرده‌اند. آنها می‌دانند که من آدم‌کش نیستم و شاهرخ را نکشتم. من یک سال است که بیگناه در زندان هستم.

مرجان لقایی