یک تجربه متفاوت

تاثیر چندانی ندارد. چرا که هر کدام از این کارها مقوله جدایی از یکدیگر هستند و خیلی نمی‌توانند روی یکدیگر اثر بگذارند.

شاید مهم‌ترین ویژگی‌اش این باشد که فضای شعارگونه ندارد. برنامه با یک نمایش شروع می‌شود و شیوا بلوریان به عنوان بازیگر، نقش دختر من را بازی می‌کند و سپس مهمانان برنامه وارد صحنه می‌شوند. حتی اسم من که مجری برنامه هستم در «شب مهتاب» منوچهر والی‌زاده نیست و اسم شخصیتم مرتضی پرتوی است. به همین خاطر مخاطب با فضای برنامه بیشتر ارتباط برقرار می‌کند و در همین فضای داستانی و گفتگومحور است که بیننده با کارشناسان و مهمانان برنامه آشنا می‌شود.

خوشبختانه در سال‌های اخیر به ساخت چنین آثاری توجه خاصی شده است و این گونه برنامه‌ها می‌توانند راه‌گشایی برای حل مسائل و تشویق مردم به درست معرفی کردن باشند. بنابراین چون ساخت چنین آثاری افزایش پیدا کرده است یعنی این که مخاطب هم استقبال می‌کند. پس بهتر است که این مسیر را همچنان ادامه دهیم.

من نزدیک به 51 سال است که با صداوسیما همکاری دارم و در این سال‌ها توانسته‌ام ارتباط خوبی با مخاطبانم داشته باشم، بخصوص در زمینه دوبلاژ. به نظرم مخاطب امروز صداقت را بیش از هر چیز دیگری می‌پسندد.

حرفه اصلی من دوبلاژ است. بنابراین اجرا و بازیگری برای من تنها حکم تجربه کردن را دارند. من همه زندگی‌ام را صرف دوبله کردم و زندگی‌ام را هم از این راه می‌گذرانم. البته این مساله به این معنی نیست که اجرا و بازیگری کارهای مورد علاقه‌ام نیستند.

از بداهه زیاد استفاده نمی‌کنم چون مهمانان برنامه از گروه‌های زیادی تشکیل شده‌اند از مهندسی برق گرفته تا جراح و ... چون من در همه زمینه‌ها اطلاعات کافی ندارم ترجیح می‌دهم طبق متنی که به من می‌دهند، کارم را پیش ببرم.

من در این برنامه بازیگر هستم و به معنی خاص کلمه مجری نیستم و به نظرم اجرای صرف کار بسیار مشکلی است چرا که هم باید مطالعه زیادی داشته باشی و هم حضور ذهن بالایی. بنابراین من تنها طبق کدهایی که از طریق تهیه‌کننده و کارگردان به من داده می‌شد رفتار می‌کردم.

خوشبختانه دراین سال‌ها شاگردان زیادی در این زمینه تربیت شده‌اند که امیدواریم آینده دوبله ایران را به خوبی به دست بگیرند و باعث رشد دوبله ایران شوند.

در حال حاضر 2 سریال را روی آنتن دارم. یکی سریال پلیس آبی‌پوش و دیگری پلیس‌ هالبی در زمینه دوبله سینمای خانگی هم در سریال‌های فرار از زندان، جری کو، و 4400 به عنوان گوینده حضور دارم.

سوال قشنگی پرسیدید. واقعیت این است تا زمانی که ما نتوانیم به عنوان دوبلور احساساتمان را پشت میکروفون نشان دهیم قطعا مخاطب هم نمی‌تواند آن شخصیت و حتی صدای ما را باور کند پس حتما باید از خودمان جدا شویم و بیشتر روی صدایمان کار کنیم.