مساجد بین‌راهی ضرورتی که نیازمند توجه است

و اگر همه برتری‌های کشور‌مان را بشمریم که کم نیستند، بی‌تردید یکی از این برتری‌ها آن است که هر بامداد و ظهرگاه و عصرگاه نام الله‌اکبر، اسم‌ جاودانگی، خداوند، کلام توحید و برتری و یگانگی خداوند، رحمت خداوند در ارسال پیامبر بزرگوارش در این دیار افکنده می‌شود و مسجد جایی است که ما را به سمت یار می‌خواند، به سمت خانه دوست، به سمت آشنایی با کلام نیایش و...

در این میان، مساجد هر چه بیشتر بتوانند نیاز مردمان را پاسخ‌ بگویند، گویی خاک‌شان بهشتی‌تر می‌شود، محلی می‌شود نزدیک‌تر و نزدیک‌تر به خدا.

بی‌تردید در این سال‌ها اقدامات زیادی برای بهتر بودن و بهتر شدن مساجد برداشته شده است، کتابخانه‌های بسیاری از مساجد تقویت شده است، باشگاه‌های فرهنگی ورزشی در کنار مساجد شرایط بهتر ورزش را برای جوانان فراهم کرده است، به نظافت مساجد توجه خاص شده است، وضعیت مساجد و نمازخانه‌های بین‌راهی چه به جهت کمی و چه به جهت کیفی ارتقاء پیدا کرده است و ....

اما اینجا ایران است، چه بسیار نگاه‌ها که معطوف به این سرزمین‌اند، چه بسیار مسلمانانی که در اقصا نقاط دنیا در حسرت آنند که تنها یک روز، فقط یک روز، صدای اذان‌های سه‌گانه ما گوش جان‌شان را بنوازد و کم نیستند کسانی که ایران در ذهن‌شان نماد توحید است و مسجد.

و فقط تنها یک سوال. آیا آنچه داریم با این همه بزرگی و عظمت سازگاری دارد ؟ خوب است به آن روز برسیم که ما بیشتر مسجدی شویم و مسجدهای‌مان مردمی‌تر؛ در فرهنگ اسلامی، مسجد فراتر از یک مکان، الگو، اسطوره و فرهنگ است. این منظومه زیبا نیازمند توجه بسیار است تا بهشت خداوند شود بر روی زمین و مسیری برای بی‌نهایت تا خدا رفتن!