مشکلات اوراق کردن کشتی‌های خارج از استاندارد

استانداردهای ایمنی و بهداشت در این کشورها واقعا نادیده گرفته می‌شود و این به دلیل دستیابی به فولاد قابل بازیافت و بالا بودن نرخ بیکاری و کاهش اشتغال است. شکستن و اوراق کردن کشتی طی عملیات برش، قطعه قطعه کردن و جداسازی (اسکراپ) بخش‌های مختلف کشتی برای دستیابی به فولاد خالص صورت می‌گیرد. 5 درصد وزن کشتی را موادی تشکیل می‌دهند که آثار بسیار سمی و خطرناک برای انسان و محیط زیست دارند. این مواد سمی خطرناک طی فرآیند جداسازی و استخراج فولاد در محیط نفوذ کرده و باعث آلودگی خاک، دریا، رودخانه و ساحل می‌شود و سلامت کارگران را بشدت به مخاطره می‌اندازد. عملیات اوراق کردن، برش و جداسازی پیکره یک شناور توسط برنده‌های مشعل‌دار به طور دستی توسط انسان بدون هیچ گونه محافظت در برابر مواد سمی، انفجار و سقوط قطعات فولادی و رعایت مسائل ایمنی و زیست‌محیطی در نواحی ساحلی انجام می‌شود. ورقه‌های فولادی به وسیله کارگران به طور مدام بدون استفاده از لوازم و لباس‌های ایمنی از قبیل دستکش، چکمه، عینک و یونیفورم مخصوص بریده و جدا می‌شوند. بسیاری از زائده‌های سمی و مواد غیرقابل استفاده خطرناک، در فضای باز در آتش سوازنده می‌شوند که تولید دود و گازهای سمی بسیار مضر می‌کند یا برخی از مواد خطرناک مانند آزبست (پنبه نسوز) را پس از خشک کردن زیر نور خورشید به فروش می‌رسانند. آزبست بدون هیچ‌گونه محافظت و رعایت مسائل ایمنی توسط کارگران جابه‌جا می‌شود. این مواد سرطان‌زا برای استفاده مجدد در صنایع تولید سیستم‌های حرارتی فروخته می‌شوند. زباله‌های سمی ناشی از فرآیند تکه‌تکه کردن کشتی، بدون هیچ‌گونه برنامه نظارتی و مدیریتی به طور وسیعی در محیط زیست ساحلی پراکنده می‌شوند و سلامت افراد ساحلی را تهدید می‌کند. عمده‌ترین مواد زائد سمی این صنعت برش و جداسازی قسمت‌های مختلف آن شامل انواع رنگ‌های ضد ارگانیسم، ترکیبات فلزی غیرآهنی، ترکیبات الکتریکی، باتری‌ها و سیم‌ها، آزبست، آب توازن، روغن ته‌ کشتی، عایق‌ها و روکش‌ها، پوشش کف، دیواره‌های کابین، باقیمانده سوخت کشتی و دستگاه‌های مستعمل است که منتشرکننده آلاینده‌های مختلفی در محیط هستند.