حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
یکی حرف دانش به 300 نوار بریده نگردد قطار از قطار
سوگند که کاری سخت است! فکرش را بکنید، هر هفته باید 16 صفحه مطالب بهروز را برای مخاطبانی تیزچشم و نکتهسنج گردآوری کنی؛ آنهم بهمدت بیش از 6سال و 300 شماره که حتی نمیشود یک هفته که چه عرض کنم، یک ساعت هم در کارت وقفه بیفتد؛ همچون قطاری که همه واگنهایش باید با هم و سروقت به مقصد برسند.
میپرسید برآوردن خواستهای صدها هزار مخاطب (آن هم از طیفهای گوناگون: از دانشآموز راهنمایی تا استاد دانشگاه و از خانمهای (و البته آقایان) خانهدار تا کارگران مناطق دورافتاده) که همواره هم از کارمان شکوه دارند و هم آفرین میگویند، چه احساسی دارد؟ خب لذتبخش است! فکر میکنید یک روزنامهنگار بیش از اینکه در نشریهای بنویسد که مخاطبان پرشمارش خواهناخواه آن را مهمترین رسانه و مسوول اطلاعرسانی و آموزش در حوزه کاری خویش میدانند، از خدا چه میخواهد؟!
وقتی که بهسهو، اشتباهی املایی یا مفهومی در صفحاتمان بهچاپ میرسد و ما با انبوه تذکر و گلایه و حتی گاه دشنام مواجه میشویم، بهترین ساعات کاری روزنامهنگاری ماست؛ چون دستکم نشان میدهد که چه مخاطبان تیزبینی داریم و خوشبختانه گویا در دیگر مواقع کارمان مقبول طبع ایشان واقع شده است!
طرفداران دائمی و حتی گذریمیدانند که در این مدت برنامهریزان و نویسندگان این نشریه، برای ارتقای کیفی مطالب ارائه شده، همواره در تلاش و تکاپو بودهاند و انواع عناوین، ستونها و مطالب را بدان افزودهاند یا از آن کاستهاند تا همیشهرا بهعنوان نشریهای که هم اخبار مهم روز را برایشان دستچین میکند و هم در سطوح مختلف کاربری و علمی، مقالات آموزشی سودمند و بهروز را فراهم میآورد تا اشراف عمومی ایشان بر کلیت دانش فناوری اطلاعات و ارتباطات حفظ شود. کافیستیکیدو شماره گذشته را با کلیکهای یکیدوماه یا یکیدو سال اخیر مقایسه بفرمایید.
بههر روی، وضعیت کنونیاز دیدگاه پذیرش مخاطبان، باعث افتخار و خشنودی ماست اما این نکته بههیچوجه موجب آن نخواهد شد که لحظهای اندیشه بالا بردن کیفیت کار آن را کنار بگذاریم و در آرزوی افزایش خرسندی مخاطبان نباشیم. بهامید روزی که بتوانیم رضایتمندی شما را به حداکثر برسانیم.
گفت و گو
