غرب در تحریم ایران دست به عملیات انتحاری زده است

موضع ما مشخص و شفاف است. ما همواره این موارد را در مذاکرات فی‌مابین دنبال کرده‌ایم و هنوز هم ادامه می‌دهیم و فکر می‌کنیم بایستی در پیگیری مطالباتمان جدی باشیم که هستیم.

کشورها در تعامل با یکدیگر ابزارهایی دارند که الزاما فیزیکی نیست. ما هم برای پیگیری مطالباتمان از ابزارهای لازم استفاده کرده و می‌کنیم. به هر حال در مقابل این برخوردهای فرانسه ما همان شیوه اصولی را که با سایر کشورهای غربی و در راس همه‌شان با آمریکا داریم، ادامه می‌دهیم.

ما فکر می‌کنیم هر کشوری که به تعهدات بین‌المللی‌اش عمل نکند، بزرگ‌ترین لطمه را به خودش می‌زند. فرانسه با عدم تمکین به تعهدات دوجانبه و بین‌المللی، نوعی عدم اطمینان در قراردادهای آتی‌اش با ایران ایجاد می‌کند و ایرانی‌های طرف قرارداد با فرانسه این حافظه ذهنی را خواهند داشت که فرانسه به سادگی تعهداتش را زیر پا می‌گذارد.

بحث بحران مالی 2 سال است که از آمریکا شروع شده و الان اروپا هم درگیر آن است؛ نمونه نزدیک آن یونان است که اخیرا دیدیم. الان وضعیت بسیاری از کشورهای اروپایی شکننده است، از جمله وضعیت اقتصادی اسپانیا، پرتغال و حتی خود فرانسه. این کشور امسال با 140 میلیارد یورو کسری بودجه و 60 میلیارد یورو تراز منفی تجاری و افزایش بیکاری 60 هزار نفر در هر ماه و خودکشی بیش از 35 نفر از پرسنل شرکت مخابرات فرانسه از ترس بیکاری، ضایعاتی است که فرانسه با آن مواجه است. نکته دیگر این است که فرانسه تحریم‌های اضافی علیه ایران را در اتحادیه اروپا رهبری می‌کند. مسلم است که ما موافق تحریم نیستم، از این حرکات هم رضایت نداریم. البته تحریم‌ها از این بعد که باعث می‌شود تا ما به کسی اتکا نکنیم، مثبت است. ولی از سوی دیگر، این تحریم‌ها نوعی انتحار است که کشورهای غربی علیه ایران انجام می‌دهند و خودشان را از همکاری با ایران محروم می‌کنند. 5 سال پیش حجم روابط اقتصادی ما با اروپا بالغ بر 65 میلیارد یورو بود، امسال به زیر 20 میلیارد یورو رسیده است. در حالی که این رقم با آسیای جنوب شرقی بالغ بر 70 میلیارد یورو شده است. این نشان می‌دهد که ما ملت زنده‌ای هستیم و زندگی‌مان را می‌کنیم و کارهایمان را انجام می‌دهیم. این اروپاست که خودش را از همکاری با ما محروم می‌کند. لذا همان طور که اشاره کردید آثار مترتب بر این رفتارهای احساسی یا دنباله‌روی از آمریکا می‌تواند خسارت زیانباری برای مردم اروپا و از جمله شرکت‌ها داشته باشد. این چیزی است که شرکت‌های فرانسوی نیز بر آن اذعان دارند و همان‌طور که شما اشاره کردید اگر این کشورها بخواهند بر تحریم ما اصرار داشته باشند، در وهله اول باید منتظر آثار منفی بسیار زیادی در جامعه خودشان باشند. شما به همکاری ایران و پژو اشاره کردید. ایران دومین بازار این شرکت است و اگر فرانسوی‌ها بیش از این بر تحریم اصرار داشته باشند، بیشتر از آنچه که ما خسارت ببینیم، خود آنها خسارت خواهند دید. روزگاری 40 درصد خودروهای ایران فرانسوی بود، رقمی که روزبه‌روز از آن کاسته می‌شود. اگر مسوولان سیاسی فرانسه بخواهند با کوبیدن بر طبل تحریم همین روند را ادامه دهند، باید منتظر باشند که درصد حضورشان در ایران کمتر بشود و بر تعداد بیکارانشان و شرکت‌های ورشکسته و خودکشی کارکنانشان افزوده شود.

عدم درک درست از سیاست بین‌المللی، شناخت نادرست از منافع ملی و بدفهمی از جایگاه خود و دیگر بازیگران بین‌المللی منطقه‌ای از دلایل ساختاری و ریشه‌ای این رویکرد است. البته باید بحث فرانسه را از دیگر کشورهای اروپا جدا کرد. درست است که فرانسه در اتحادیه اروپا در کنار دیگر کشورهای اروپایی قرار گرفته، ولی از نظر نگرش به ایران با آنها تفاوت‌های خاص دارد. به اعتقاد من، فرانسه کشور بسته و متمرکزی است و الان به جای این‌که در جهت توسعه روابط باشد، در جهت قفل کردن آن است.

به هر حال فرانسه همیشه اول سیاسی فکر کرده و بعد اقتصادی. در صورتی که بسیاری از کشورهای دیگر اروپا، هرچند سیاسی هم فکر می‌کنند، روش خودشان را دارند. منتهی به نظر من نوع نگرش فرانسه متفاوت است. اگر سری به سایت سفارت فرانسه در تهران یا وزارت خارجه آن بزنید، می‌بینید که فرانسویان را از سفر به ایران منع کرده‌اند یا به صورت بخشنامه و توصیه به شرکت‌هایشان می‌گویند که با ایران کار نکنند یا جلوی فعالیت‌ها و انجام تعهدات قبلی آنها را می‌گیرند. این بسته بودن فرانسه را نشان می‌دهد و در این میان هم هیچ‌کس، غیر از این شرکت‌ها و مردم فرانسه ضرر نمی‌کنند. در حالی که دیگر کشورهای اروپایی این طور فکر و عمل نمی‌کنند. نظراتشان را نسبت به ایران می‌گویند، تجارت و روابط‌شان را هم حفظ می‌کنند؛ ولی نگرش فرانسه و نوع حرکت و تمرکز آن، آدم را یاد کشورهای کمونیستی می‌اندازد.

همین که مردم فرانسه را که به لحاظ تاریخی به فرهنگ و تمدن ایران علاقه‌مند هستند از سفر به ایران منع می‌کند، این نگرش دنیای اقتصاد باز امروز نیست.

ببینید ما با فرانسه یک رابطه 406 ساله داریم. به خاطر خصوصیاتی که در فرانسه سراغ داشته‌ایم، از جمله مسائل فرهنگی‌شان، انقلابشان، رویکرد مواجهه با متجاوز، شعارها و حرکت‌های استقلال‌طلبانه‌ای که از ژنرال دوگل به عنوان سمبل فرانسه به یاد داریم، همیشه به این کشور نگاه ویژه‌ای داشتیم. خاطرمان هم هست که پدران ما قبل از این‌که زبان انگلیسی بیاموزند، زبان فرانسه را آموختند و شاید باید بگوییم ایران یکی از نادر کشورهای فرانسه زبانی بوده که بدون این‌که مستعمره این کشور باشد، داوطلبانه زبان فرانسه را ترویج کرده است .