داروهای ضدسرطان در نانوقفس‌های سیلیکایی

بسته‌بندی پادتن‌ها در داخل ذرات موجب تمرکز آنها در تومور شده و اثرات جانبی را کاهش می‌دهد. جون لیو گفت: طبیعت مزوتخلخلی سیلیکا می‌تواند ساختارهای شانه عسلی ایجاد کند که قادر به ذخیره مقادیر فراوانی از مولکول‌های منفرد دارویی هستند.

این پژوهشگران ابتدا ذرات سیلیکایی مزومتخلخل را به صورت شیمیایی اصلاح کردند. این ذرات دارای تخلخل‌هایی به قطر تقریبی 30 نانومتر هستند. آنها دریافتند که اندازه و نوع اصلاح شیمیایی ـ گروهای آمینی، اسید کربوکسیلیک و اسید سولفونیک ـ تعیین کننده سرعت خروج پادتن‌ها می‌باشد، خاصیتی که می‌تواند جهت تنظیم دقیق ذرات برای داروهای مختلف استفاده شود.

تست‌های بیشتر زیست‌شیمیایی نشان ‌داد که پادتن‌های آزاد شده از این نانوقفس‌های سیلیکایی از لحاظ ساختاری سالم بوده و به‌خوبی کار می‌کنند. سپس آنها با افزودن پادتن ضدسرطانی به نام CTLA4، که با بسیاری از سرطان‌ها از جمله سرطان پوست مقابله می‌کند، به این ذرات توانستند آنها را در موش‌ها امتحان کنند. گروه مذکور این پادتن‌های بسته‌بندی شده را به تومور موش تزریق کرد. آنها همچنین فقط پادتن‌ها یا ذرات خالی را به تومورهای موش‌های دیگری تزریق کردند.

پادتن‌های بسته‌بندی شده به بهترین صورت باعث کاهش رشد تومور شدند. درمان از زمانی که حجم تومور 27 میلی‌متر مکعب بود، آغاز شد. تومورهایی که تحت درمان نبودند، بعد از 5 روز به حجم 200 میلی‌متر مکعب رسیدند.

تومورهایی که تحت تأثیر فقط پادتن‌ها قرار داشتند، بعد از 9 روز به این حجم رسیدند که نشان می‌داد واقعا باعث کاهش رشد تومور شده است، ولی تومورهایی که با پادتن‌های بسته‌بندی شده تحت درمان قرار داشتند، حتی بعد از 30 روز نیز به این حجم نرسیدند که نشانگر بهبود قابل توجه نسبت به پادتن‌های تنهاست.