کشمیر؛ منطقه‌ای نا‌آرام و فراموش شده

بنا به گفته رسانه‌های خبری، تاکنون 15 نفر از غیرنظامیان به دست نیروهای امنیتی هند کشته شده‌اند. مرگ هر نفر موج جدیدی از تظاهرات را به‌دنبال داشته و پلیس سعی کرده با استفاده از گاز اشک‌آور و مهمات جنگی در برابر این اعتراضات ایستادگی کند. طی 15 سال اخیر این نخستین بار است که ارتش هند به منظور در هم شکستن صفوف مردم، نیروهای خود را به شهر سرینگار (پایتخت تابستانی ایالت جامو و کشمیر) اعزام کرده است.

طی چند سال گذشته شاهد کاهش آشوب‌هایی بوده‌ایم که سعی در جدا سازی کشمیر از دولت هند داشته‌اند. گروه‌های تروریستی همچون لشکر طیبه نیروهای خود را برای مبارزه با نظامیان کشمیر از طریق مرزها به این منطقه فرستاده‌اند اما پیش از آن که آسیب جدی برسانند یا کشته شده و یا فرار کرده‌اند. تعداد مردم محلی که به این جنگ‌ها می‌پیوستند نیز به‌تدریج کاهش یافته است. طبق آمار دولت هند این تعداد در سال 2009 به کمتر از 500 نفر رسید که کمترین میزان در تاریخ منازعات در این منطقه به حساب می‌آید. ماه گذشته نیز دهلی‌نو تلاش کرد با برگزاری مذاکرات صلح با اسلام‌آباد، امیدهای مربوط به پایان مناقشات این منطقه را افزایش دهد.

از طرف دیگر این خشونت‌ها می‌تواند چالشی جدی برای مانموهان سینگ، نخست‌وزیر هند ایجاد کند. او در ابتدا باید بداند که این اعتراضات نشان‌دهنده عصبانیت و بی‌تابی جوانان کشمیری است که تصور می‌کنند بین آنها با دیگر افراد ساکن در شبه قاره هند تفاوت قائل می‌شوند. وجود هزاران نیروی امنیتی و پلیس باعث شده تا آنها تصور کنند در سرزمینی اشغالی زندگی می‌کنند.

رفتارهای ‌2 دولت هند و پاکستان و مذاکرات بی‌نتیجه آنها برای اهالی کشمیر باعث شده این تصور به‌وجود آید که این افراد همچون گروگان در دست این 2 دولت به‌سر می‌برند. از این رو مردان جوانی که در این اعتراض‌ها شرکت می‌کنند تنها خواستار منطقه‌ای آزاد و مستقل هستند.

در سال 2007 هند و پاکستان اعلام کردند به تواقفی رسیده‌اند که طبق آن عبور و مرور افراد و کالاها آزادانه در این منطقه انجام می‌شود. اما وجود پرویز مشرف به عنوان رئیس‌جمهور پاکستان و حملات بمبئی در سال 2008 مانع از تحقق اهداف این تـوافق نامه شد. حال 2 دولت سعی می‌کنند بار دیگر بر سر میز مذاکره بنشینند. اما هند باید بداند تا زمانی که به حقوق ضایع شده مردم کشمیر، توسعه اقتصادی و خود‌مختاری سیاسی این منطقه توجهی نکند، توافقات محتمل آینده هیچ نتیجه و ثمری نخواهد داشت.