جاذبه همه جا هست

اگرچه به نظر می‌رسد اجسام در مدار زمین معلق هستند، اما حقیقت این است که این اجسام به آرامی در حال سقوط کردن هستند. از آنجا که تعداد زیادی اتم‌های سرگردان و ذرات معلق در فضا وجود دارد، در هیچ نقطه‌ای از فضا خلأ کامل وجود نداشته و به همین علت ردپایی از نیروی جاذبه در فضا یافت می‌شود.بدون تردید وجود نیروی جاذبه، نقش بسیار مهمی در شکل‌گیری مدارهای سیارات منظومه شمسی و حتی کهکشان‌ها دارد. نیروی جاذبه خورشید که در سراسر منظومه شمسی گسترش پیدا می‌کند، سیارات را در مدارشان حفظ می‌کند و این در حالی است که نیروی جاذبه زمین علاوه بر این که ماه را در مدار خود نگه می‌دارد، نقش بسیار مهمی در تثبیت ماهواره‌های مصنوعی در مسیر حرکت آنها دارد. البته با افزایش فاصله اجسام نسبت به سطح زمین، نیروی جاذبه کاهش خواهد یافت. بنابراین هرچه فاصله شما نسبت به یک ستاره یا سیاره بیشتر باشد، جاذبه کمتری را احساس خواهید کرد، اما کاهش جاذبه هیچ تاثیری بر احساس بی‌وزنی ندارد.

این احساس بی‌وزنی در حقیقت ناشی از موقعیت فضانوردان در مقایسه با سفینه‌ای است که با آن به فضا سفر کرده‌اند. از آنجا که در سطح زمین، جاذبه ما را به سوی زمین می‌کشد، ما وزن را احساس می‌کنیم و این در حالی است که سطوح محدودکننده طبقات مانع از سقوط ما به سطح زمین می‌شوند. به عبارت دیگر در سطح زمین، هر جسمی تحت تاثیر نیروی جاذبه شدیدتری قرار دارد، اما این به این معنی نخواهد بود که در فضا اصلا جاذبه‌ای ‌وجود ندارد. هر سفینه فضایی که در مدار زمین در حال حرکت است، بتدریج در حال سقوط به طرف سطح سیاره زمین است، اما از آنجا که سرعت سقوط فضانوردان برابر است با سرعت سقوط سفینه‌ای که فضانوردان در آن قرار گرفته‌اند، فضانوردان هیچ نیرویی را احساس نکرده و احساس بی‌وزنی می‌کنند. این احساس بی‌وزنی را در آسانسورهایی که بسیار سریع حرکت می‌کنند، هنگام پایین آمدن از طبقات فوقانی یک ساختمان تجربه می‌کنید. نیروی جاذبه از نیروهای بسیار مهمی است که مسیر حرکت همه اجسام سماوی را تحت تاثیر خود قرار می‌دهد و موجب شکل‌گیری کهکشان‌ها می‌شود. جالب است بدانید که نیروی جاذبه، سفر فضانوردان به ماه را امکانپذیر ساخته است. نیروی جاذبه با به دام انداختن گازها و مایعات در اتمسفر سیارات، امکان حیات موجودات زنده را در سطح این سیارات به وجود خواهد آورد.