هیاهوی بسیاربرای هیچ
صنام ، طی 4 مسابقه در مالزی ، صاحب 2 پیروزی و 2 شکست شد و از راهیابی به جمع 4 تیم برتر آسیا بازماند.
پیروزی های این تیم مقابل پتورناس مالزی در اولین دیدار و پلیس پنجاب از هند که به مقام نهم مسابقات
صنام مقابل الوحده سوریه و الاتحاد عربستان شکست خورد. در اینجا قصد داریم به بررسی علل و عوامل این ناکامی بپردازیم:
از روزی که ذوب آهن اصفهان ، با پیروزی در برابر تیم آره نای اردن ، زمینه صعود صنام به جام باشگاه های آسیا را فراهم کرد، تا روزی که این تیم به الاتحاد باخت و امیدهایش برای صعود به جمع 4 تیم برتر جام باشگاه های آسیا کمرنگ تر شد، درست 6 ماه و 11 روز گذشته است و در واقع صنام با از دست دادن 6 ماه مفید با همان اندیشه ای به مصاف حریفان آسیایی رفت ، که با تیمهای داخلی روبه رو می شود.
پیداکردن علت این که چرا صنام که با یک گروه 25 نفری به مالزی رفته است در برابر حریفان این طور ظاهر شد، کالبد شکافی رویه رایجی است که همه نمایندگان ایرانی در برابر حریفان خارجی پیش می گیرند.
واقعیت این است که غرور صعود به جمع برترین های آسیا در این میان مهمترین عامل است ، اما کمترین توجه را به خود جلب می کند.
حس تیم برتربودن و رقیب داخلی نداشتن چنان روان تیمهای صعودکننده را به خود مشغول می کند که دیگر توانی برای تمرکز روی حریفان و بازیهای آنها نمی گذارد.
شکی نیست که صنام هم همین رویه را در پیش گرفت ، با این تفاوت که این تیم متمول به دلیل کسب نتایج باری به هر جهت در برابر حریفان داخلی (که گاهی در شرایط ویژه و با امتیازات ویژه ای حاصل می شود) سایر تیمهای آسیایی را هم زیر دست خود می دید.
به نظر می رسد صنام از هر نظر فاقد استراتژی آماده سازی مناسب قبلی بود. قدر مسلم این که این آخرین سهل انگاری باشگاه ها نخواهد بود، کما این که اولین آن هم نیست.
بی استراتژی ، بی خیال
صرف نظر از بررسی مسائل فنی که قطعا از عوامل ناکامی صنام است ، به نظر می رسد صنامی ها از 2 حقیقت روشن غافل بودند؛ اول این که این تیم برای شرکت در مسابقات استراتژی نداشت و دوم این که به ارزش این صعود پی نبرده بود.
1- نداشتن استراتژی مشخص: نگاهی به برنامه تدارکاتی تیمهای دیگر نشان می دهد که همه آنها با برنامه مشخص به این بازیها آمده بودند.
سوریه پیش از رفتن به مالزی اردوی تدارکاتی در اردن را گذرانده بود و پیش از این ، در جام ملتهای عرب شرکت کرده بود.
الاتحاد هم در المجموعه حاضر شده و با کسب مقام قهرمانی در این جام با روحیه به این بازیها رفته بود. الریان قطر قهرمان دوره قبل این مسابقه ها آماده تر از بقیه بود. این تیم در مسابقات جام رمضان در امارات شرکت کرده بود و اردوی تدارکاتی ای هم در مصر داشت.
آسیاک اندونزی هم از تورنمنت جنوب شرق آسیا به مالزی رفته بود، اما صنام چطور؛ این تیم از کوران بازیهای لیگ ، اجازه یافت که برای شرکت در مسابقات آسیایی یک هفته زودتر به قطر برود.
آیا این همه برنامه ای بود که مربی این تیم برای شرکت در مسابقه ها به مسوولان باشگاهش ارائه کرده بود؛ 2- به نظر می آید صنامی ها که خود رنج کسب امتیاز لازم برای صعود به این بازیها را نکشیده بودند، به ارزش واقعی این امتیاز پی نبرده اند.
از لحظه صعود این تیم تنها خاطره ای که در ذهن ها باقی است ، تشویق های بی امان بازیکنان این تیم است که با شیپور و طبل ، ذوب آهن را تشویق می کردند و بعد هم شیرینی چکی که در وجه بازیکنان ذوب آهن کشیده شد و همه اینها یعنی این که صنامی ها که برای رسیدن به جام باشگاه ها تلاشی نکرده بودند، کمترین ارزشی برای موقعیتی که به دست آوردند، قائل نشدند.
در عین حال که مربی این تیم ، به دلیل درگیری با مسائل تیم ملی بزرگسالان ، فرصتی برای تدارک تیم باشگاهی اش نداشت. جدای از این 2 عامل چند مساله دیگر را در این تیم باید به عنوان علل ناکامی مطرح کرد:
الف در طول 4 مسابقه ای که بازیکنان این تیم در مرحله مقدماتی از خود به نمایش گذاشتند، بازیکنان صنام شادابی لازم را نداشتند.
چهره آنها چهره بازیکنان با اشتیاقی که با انگیزه پیروزی و قهرمانی به میدان رفته باشند، نبود.
ب - اگر چه صنام عقیده داشت سطح باشگاه های آسیا به مراتب از بازیهای جام ملتهای آسیا بالاتر است ، اما به نظر می رسد آنها به این خودباوری نرسیده بودند که خود را در سطح حریفان آسیایی ببینند، این مطلب را می توان از گفته های کادر فنی این تیم دریافت.
یکی از مربیان این تیم گفته بود تمام شناختی که از حریفان دارد، همان چیزی است که از تیمهای ملی شان می داند و در واقع اولین روز بازیها که صنام به حکم قرعه استراحت داشت ، برای مربیانش تنها فرصت ارزیابی حریفان بود.
ج - نماینده ایران که بخوبی پاشنه آشیل خود را می شناخت و می دانست در چه منطقه ای از زمین آسیب پذیر است ، با تساهل و تسامح با قضیه برخورد کرد و به امید شانس ، قدم به مسابقات گذاشت.
2 بازیکن خارجی را که این تیم 6 ماه تمام فرصت استخدام آنها را داشت درست در دقیقه 90 به خدمت گرفت. یکی از بازیکنان خارجی این تیم هم درست روز اول مسابقه ها به مالزی رسید.
طبیعی است ، چشم بسته به مصاف حریفان رفتن ، نتیجه ای جز ناکامی ندارد. بی شک وقتی این تیم با اطمینان حرف از بالا رفتن از سکوهای آسیایی و کسب مدال می زند باید به دانسته هایش اطمینان کند و توانایی خود را بشناسد، مگر این که اتفاق غیر قابل پیش بینی ، همه معادلات از پیش تعیین شده را به هم زده باشد.
بی شک برای قهرمان مغرور ایران و برای همه نمایندگان ما که پس از این به میادین بین المللی پا خواهند گذاشت ، این میدان ، می تواند بزرگترین تجربه ورزشی باشد.
1- نداشتن استراتژی مشخص: نگاهی به برنامه تدارکاتی تیمهای دیگر نشان می دهد که همه آنها با برنامه مشخص به این بازیها آمده بودند.
سوریه پیش از رفتن به مالزی اردوی تدارکاتی در اردن را گذرانده بود و پیش از این ، در جام ملتهای عرب شرکت کرده بود.
الاتحاد هم در المجموعه حاضر شده و با کسب مقام قهرمانی در این جام با روحیه به این بازیها رفته بود. الریان قطر قهرمان دوره قبل این مسابقه ها آماده تر از بقیه بود. این تیم در مسابقات جام رمضان در امارات شرکت کرده بود و اردوی تدارکاتی ای هم در مصر داشت.
آسیاک اندونزی هم از تورنمنت جنوب شرق آسیا به مالزی رفته بود، اما صنام چطور؛ این تیم از کوران بازیهای لیگ ، اجازه یافت که برای شرکت در مسابقات آسیایی یک هفته زودتر به قطر برود.
آیا این همه برنامه ای بود که مربی این تیم برای شرکت در مسابقه ها به مسوولان باشگاهش ارائه کرده بود؛ 2- به نظر می آید صنامی ها که خود رنج کسب امتیاز لازم برای صعود به این بازیها را نکشیده بودند، به ارزش واقعی این امتیاز پی نبرده اند.
از لحظه صعود این تیم تنها خاطره ای که در ذهن ها باقی است ، تشویق های بی امان بازیکنان این تیم است که با شیپور و طبل ، ذوب آهن را تشویق می کردند و بعد هم شیرینی چکی که در وجه بازیکنان ذوب آهن کشیده شد و همه اینها یعنی این که صنامی ها که برای رسیدن به جام باشگاه ها تلاشی نکرده بودند، کمترین ارزشی برای موقعیتی که به دست آوردند، قائل نشدند.
در عین حال که مربی این تیم ، به دلیل درگیری با مسائل تیم ملی بزرگسالان ، فرصتی برای تدارک تیم باشگاهی اش نداشت. جدای از این 2 عامل چند مساله دیگر را در این تیم باید به عنوان علل ناکامی مطرح کرد:
الف در طول 4 مسابقه ای که بازیکنان این تیم در مرحله مقدماتی از خود به نمایش گذاشتند، بازیکنان صنام شادابی لازم را نداشتند.
چهره آنها چهره بازیکنان با اشتیاقی که با انگیزه پیروزی و قهرمانی به میدان رفته باشند، نبود.
ب - اگر چه صنام عقیده داشت سطح باشگاه های آسیا به مراتب از بازیهای جام ملتهای آسیا بالاتر است ، اما به نظر می رسد آنها به این خودباوری نرسیده بودند که خود را در سطح حریفان آسیایی ببینند، این مطلب را می توان از گفته های کادر فنی این تیم دریافت.
یکی از مربیان این تیم گفته بود تمام شناختی که از حریفان دارد، همان چیزی است که از تیمهای ملی شان می داند و در واقع اولین روز بازیها که صنام به حکم قرعه استراحت داشت ، برای مربیانش تنها فرصت ارزیابی حریفان بود.
ج - نماینده ایران که بخوبی پاشنه آشیل خود را می شناخت و می دانست در چه منطقه ای از زمین آسیب پذیر است ، با تساهل و تسامح با قضیه برخورد کرد و به امید شانس ، قدم به مسابقات گذاشت.
2 بازیکن خارجی را که این تیم 6 ماه تمام فرصت استخدام آنها را داشت درست در دقیقه 90 به خدمت گرفت. یکی از بازیکنان خارجی این تیم هم درست روز اول مسابقه ها به مالزی رسید.
طبیعی است ، چشم بسته به مصاف حریفان رفتن ، نتیجه ای جز ناکامی ندارد. بی شک وقتی این تیم با اطمینان حرف از بالا رفتن از سکوهای آسیایی و کسب مدال می زند باید به دانسته هایش اطمینان کند و توانایی خود را بشناسد، مگر این که اتفاق غیر قابل پیش بینی ، همه معادلات از پیش تعیین شده را به هم زده باشد.
بی شک برای قهرمان مغرور ایران و برای همه نمایندگان ما که پس از این به میادین بین المللی پا خواهند گذاشت ، این میدان ، می تواند بزرگترین تجربه ورزشی باشد.
گفت و گو
