گره منشور اخلاقی فقط به دست سعید‌لو باز می‌شود

بیش از 3 نفر در لیگ برتر فوتبال ایران نبودند که نام و نام خانوادگی‌شان با این حروف شروع می‌شد، من، فیروز کریمی و فراز کمالوند.

فرقی نمی‌کند و طبیعی است هر انسانی وقتی شرافت خود را در معرض حمله می‌بیند از خود بی‌خود شده، به دفاع بپردازد. من هم ماه‌های بسیار سختی را گذرانده‌ام و زندگی برایم آشفته شده است. تمام هم و غم من اعاده حیثیتی است که به سختی کسب کرده‌ام و براحتی آن را در معرض تخریب دیده‌ام.

شما می‌توانید از بازیکنان تک‌تک تیم‌هایی که تاکنون در آن مربیگری کرده‌ام بپرسید. از سال‌ها قبل به ارتقای فرهنگی در باشگاه‌هایی که مشغول بوده‌ام اهتمام ورزیده‌ام و حتی اگر کسی در مجموعه زیردست من، حرکت نابجایی می‌کرد، قبل از هر کسی خودم با او برخورد کرده‌ام. بر این اساس وجود منشور اخلاقی را کاملا الزامی می‌دانم چون این حرکت ضامن سلامت فوتبال است. اما در عین حال معتقدم و اصرار دارم چنین کار مهم و حساسی باید به دست اشخاصی سپرده شود که عناد شخصی با افراد دیگر نداشته باشند. معتقدم منشور اخلاقی باید توسط کفاشیان و شریفی اجرا شود.

مایل به گفتن کارهایی که براساس وظیفه انسانی در باشگاه‌های مختلف انجام داده بودم نبودم، به این نشانه که تاکنون این مسائل را جایی بازگو نکرده بودم ولی الان مرا با این حرکات وادار به گفتن کرده‌اند. ما در تمام تیم‌های قبلی خود بخشی از درآمد و قسمت عمده‌ای از پاداش‌ها را اختصاص به رفع مشکلات ضروری مردم نظیر تهیه جهیزیه و... می‌دادیم. چقدر به مراکزی نظیر زندان‌ها، بیمارستان‌ها و زیارتگاه‌ها رفتیم ولی هیچ‌کدام این موارد را جار نزدیم. تاسف زیاد از آن بابت است که عده‌ای با عنوان کار فرهنگی به مردم تهمت می‌زنند تا آنجا که فردی مثل من ناچار شود برای اعاده حق به تمام مراجع فوتبالی و سیاسی شکایت خود را تسلیم کند. من هر طور شده حقم را می‌گیرم ولی این رویه خیلی دردناک است.

نه اصلا رسول نمی‌دانست می‌خواهم به گسترش فولاد بروم. از 3 سال پیش در یکی از هیات‌های عزاداری با زنوزی (مالک باشگاه گسترش فولاد)‌ آشنا شدم. در هفته دوم لیگ آزادگان او از من دعوت کرد هدایت این تیم را بپذیرم ولی شرایط را به لحاظ کیفیت بازیکنان مناسب ندیدم و از طرفی مایل به کار در لیگ یک نبودم و ترجیح می‌دادم در لیگ برتر کار کنم. به موازات این قضیه، مسائل پشت پرده‌ای در جریان بود که مدیرعامل‌های تیم‌های لیگ برتری با من وارد مذاکره نشوند. در حالی که خود آن افراد، وجود چنین حقیقتی را انکار می‌کردند.

به هر حال با ابومسلم کارم را شروع کردم ولی فشار زیادی به این باشگاه آورده شد تا مدیران این باشگاه، مرا فراموش کنند و دنبال سرمربی دیگری بروند.

در عین حال، بار دیگر از سوی آقایان همه‌چیز انکار شد. هم مطرح کردن تست (اعتیاد) را تکذیب کردند و هم گفتند ما نگفته‌ایم فرهاد کاظمی کارت مربیگری ندارد.

3 بار رای به سود ما صادر شد تا طلبم را از سپاهان بگیرم اما حضور برخی آقایان در فدراسیون موجب شد پولم را نگیرم، جالب اینجاست این پرونده 2 ماه در فدراسیون گم شده بود که با پیگیری کفاشیان پیدا شد. گفته شد هرچه زودتر این حکم اجرا می‌شود ولی مرتبا به دلیل مانع‌تراشی‌ها به مشکل برخورد می‌کنم.

اینها مشکلات واقعی فوتبال ماست و حاشیه‌های فوتبال ایران متاسفانه از درون خود فدراسیون ایجاد و آغاز می‌شوند.

در آنجا گفته بودند حق نشستن روی نیمکت را ندارم و ناچار به هدایت تیم از روی سکوها شدم. ولی واقعا راضی نبودم این تیم به خاطر من دچار تنش شود.

زمان، عباسی و مردم مشهد به من لطف زیادی کردند ولی از آنها اجازه خواستم کار را تحویل دهم و بروم.

من هم از طرفداران حسین هستم و او را خیلی دوست دارم چون واقعا مربی آقایی است. او در ابتدای راه مربیگری قرار گرفته است و امیدوارم موفقیت‌های دوران بازی را در دوران مربیگری هم تکرار کند ولی متاسفانه تیمی که جمع‌آوری کرده بود توان چندانی در حد صعود از لیگ آزادگان را نداشت و در حقیقت ما 4 تا 5 بازیکن باتجربه و سطح بالا داشتیم و این برای شرکت در تورنمنتی به این دشواری کافی نبود. با این حال خدا خیلی به ما کمک کرد و گسترش فولاد راهی 40 ساله را طی یک سال اخیر طی کرده است. ما با حضور قابل اعتنا در فینال جام حذفی تا آستانه آسیایی شدن پیش رفتیم.

خوشحالم که این تیم تا پایان مسابقه‌هایش به خودباوری و تعادل خوبی دست پیدا کرد. البته من قبل از این‌که سرمربیگری گسترش فولاد را برعهده بگیرم هم در برنامه‌ریزی فنی آن نقش داشتم و سعی کردم تمام تجربه 23 ساله خود را در اختیارشان قرار دهم.

چون فرهنگ‌سازی به عنوان کاری وسیع و زمان‌بر شکل نگرفته است، هیچ چاره‌ای جز برخورد جدی وجود ندارد. در حقیقت الزام‌های فرهنگی در فوتبال باید اجباری شوند، درست مثل بستن کمربند ایمنی در رانندگی که این مهم را به خوبی در فرهنگ مردم گنجانده است. اگر کسی امروز از بستن کمربند ایمنی امتناع کند یا دست به جرایم مخاطره‌آمیز در رانندگی بزند چه بسا گواهینامه یا خودروی او توقیف شود. چنین قاطعیتی را باید در فوتبال هم ببینیم وگرنه مشکلات این ورزش رفع نخواهد شد.

مادام که به خاطر تماس تلفنی این نماینده یا آن نماینده، مسامحه و اهمال کنیم، وضعمان همین خواهد بود. به نظر شما این درد نیست که یک تیم دسته اولی به دلیل بدهی و... در 6 بازی حاضر نمی‌شود، تعلیق می‌شود و دوباره انگار نه انگار و بازی‌های خود را پی می‌گیرد؟

باید مثل قانون ای.اف.سی هر تیمی که در زمین حاضر نباشد با حساب 3 بر صفر بازنده اعلام شود تا نظم در مسابقه‌ها به وجود آید. همواره در فوتبال ما وقتی تیمی در نتیجه‌گیری موفق نمی‌شود کاسه کوزه‌ها بر سر مربی یا بازیکنان آن تیم خراب می‌شود، در حالی که کسی از مدیران ضعیفی که پشت مشکلات متعدد قرار گرفته‌اند، مسوولیت‌پذیری در برابر اقدام‌هایشان را مطالبه نمی‌کند. به خاطر همین، اینقدر عقب هستیم.

برخلاف تیم ملی، تاکنون از استقلال و پرسپولیس پیشنهادهای زیادی به دست من رسیده است اما واقعیت این است که کار در تیم‌های پرحاشیه، بسیار دشوار است. در این دو تیم حتی کسب نایب‌قهرمانی، شکست و ناکامی محسوب می‌شود.

برای هدایت تیم ملی، تاکنون پیشنهادی به من نشده است ولی حدود 13 سال پیش افتخار هدایت تیم ملی نوجوانان را به دست آوردم. اتفاقا آن تیم در دیدارهای تدارکاتی خود نتایج درخشانی هم کسب کرد اما بعد، رئیس وقت فدراسیون ترجیح داد یک مربی خارجی را جایگزین ما کند ولی متاسفانه کارلو سولدوی ایتالیایی نتوانست نتایج خوبی با آن تیم کسب کند. بعد از آن هم یک بار مصطفوی پیشنهاد سرمربیگری تیم امید را به من داد که به دلیل داشتن قرارداد با تیم باشگاهی، افتخار این کار را پیدا نکردم.

بار دیگر از مسوولان سازمان تربیت بدنی و شخص سعیدلو درخواست می‌کنم نظارت و حتی مداخله مستقیمی در مقوله حساس فوتبال به خرج دهند، چون مردم بی‌شماری پیگیر امور آن هستند. اینجا اعضای هیات‌رئیسه فدراسیون از مدیران باشگاه‌ها شکل گرفته‌اند و می‌توانند با توافق خود، براساس منافع باشگاه‌هایشان مصوبات را پیش ببرند. پرسش من اینجاست که چرا به محض سقوط یک تیم خاص لیگ برتری به دسته اول، باید بازیکنان سقوط کرده به دسته اول در فصل نقل و انتقالات شامل مقررات بازیکنان لیگ برتری شوند؟! آیا غیر از این است که فرد ذی‌نفوذی خواستار حفظ شاکله تیم سقوط کرده خود به دسته اول بوده و این قانون را بنا به مصالح تیم خود، به تصویب و اجرا گذاشته است؟

آیا واقعا رقم قراردادهای بازیکنان فوتبال در سقف 350میلیون تومان حفظ می‌شود و ما توانایی اجرای این مصوبه را داریم؟ همه می‌دانیم که چنین نیست و بازیکنانی با ارقامی خیلی بالاتر از این، جذب باشگاه‌ها می‌شوند، پس تنها کاری که با تصویب آن مصوبه غیرعملی انجام داده‌ایم، فراهم ساختن بستری برای دروغ است. اساسا اگر عنوان لیگ ما حرفه‌ای است، چنین کاری حتی با حرفه‌ای بودن منافات دارد. انسان‌ها در زندگی با خطا مواجه می‌شوند؛ اما این خطاها نباید به رویه تبدیل شوند؛ اتفاقی که در فوتبال ما در حال تحقق است و نیازمند اصلاح از سوی مسوولان بالادستی است.

گاهی پس از مشاهده خروج افراد خیلی بزرگ‌تر از خودم از عرصه فوتبال، از این که روزی فوتبالیست شده‌ام احساس پشیمانی می‌کنم. چون متاسفانه اکنون این صحنه را تنها محیطی مناسب برای تاخت و تاز دلال‌ها و زد و بندبازها می‌یابم. البته مطمئنم ماه نمی‌تواند همیشه پشت ابر باقی بماند و فوتبال ایران نیز سرانجام بر ساحل نجات و آرامش خواهد نشست.

نمی‌خواهم فقط از سیاهی‌های این پدیده مهم (فوتبال)‌ حرف بزنم و احساس رضایت و لذتم از برکت‌ها و شیرینی‌های محدود ولی باارزشش را پنهان کنم. قابل کتمان نیست وقتی هر یک از شاگردانم را می‌بینم که به عنوان مربی یک تیم مطرح، دارای موفقیتی شده واقعا احساس شعف می‌کنم. موفقیت‌های فرهاد کاظمی هم از همین نوع است، همچنان که از کامیابی‌های حمید استیلی، علی‌اصغر مدیرروستا، فیروز کریمی، محمد خاکپور و ... لذت می‌برم. کاظمی از همان زمان که در خط میانی پاس بازی می‌کرد توانایی بالایش در مدیریت تیم را نشان می‌داد. او آنقدر در زمین خوب با همبازیانش صحبت می‌کرد که احساس می‌کردم تیمم جز اعضای کادر فنی، مربی دیگری هم دارد که از امتیاز حضور در میدان مسابقه هم برخوردار است. این توانایی‌ها در کنار طی تمام مراحل مختلف آموزشی مربیگری ،‌ در سال‌های بعد از بازی هم مددکار کاظمی شدند و ابتدا در کنار فیروز کریمی و سپس به تنهایی، خود را به عنوان مربی توانمندی که قدرت موفقیت و قهرمانی تیم‌های مختلف را دارد، نشان داد. شاید قهرمانی سپاهان در لیگ برتر با هدایت فرهاد کاظمی از شیرین‌ترین خاطره‌هایم باشد چون احساس کردم حرکتی که چند سال قبل از آن در این تیم شروع کرده بودم به نحوی عالی به وسیله او کامل شد و به نتیجه رسید. به هر حال در روزهایی که هیچ علاقه‌ای به حضور در صحنه‌های این فوتبال ندارم، در مناسبت‌هایی مثل روز پدر یا روز معلم، دوباره غرق خاطرات این ورزش پرمخاطب می‌شوم، وقتی می‌بینم هنوز نام‌هایی چون ایمان مبعلی، محرم نویدکیا، جواد کاظمیان، حمید ا ستیلی، علی‌اصغر مدیرروستا، فیروز کریمی، محمد خاکپور و ... هنوز به یادم هستند و البته این فرهاد کاظمی است که همواره محور ثابت این گونه محبت‌هاست.