ساده و بی‌ریا

ایده مسافرخانه به دلیل تردد آدم‌های گوناگون، فکری ایده‌آل بوده، چراکه به راحتی در هر بخش بیننده شاهد نظرات، نگرش‌ها، معضلات و مشکلات مردم خواهد بود. چنین حسی باعث می‌شود تا مخاطب به راحتی با اثر ارتباط صمیمی برقرار کند، زیرا آنچه را می‌بیند، خیلی از اطراف خودش دور نیست. «پرانتز باز» به دلیل آن که موقعیت دراماتیکی خود را برمبنای یک مکان عمومی قرار داده که به واسطه برخورد و رویارویی آدم‌هایی که در آنجا رفت و آمد می‌کنند، پیوسته شخصیت‌های گوناگونی را معرفی کند. هر چند برای تداوم اصلی ماجراها چند شخصیت ثابت در کل سریال حضور دارند، اما در هر قسمت شخصیت‌هایی که خود محور اصلی قصه می‌باشند. نمایان می‌گردند.

پرهیز از بزرگنمایی، تجمل‌گرایی، فضاهای اغراق شده و رنگین از ویژگی‌های این مسافرخانه ساده و بی‌ریاست. این بی‌ریایی در همه سطوح پابرجاست. حتی در نحوه برخورد آدم‌ها با یکدیگر. روابط آدم‌ها در این سریال آنقدر عادی است که بیننده هیچ‌گاه حس غریبی با سریال نمی‌کند. گواه این ادعا، دیالوگ‌هایی است که در این مسافرخانه ردوبدل می‌شود. کلام‌ها تماما، آن چیزی است که در سطح جامعه شاهد آن هستیم.

«پرانتزباز» برعکس بسیاری از مجموعه‌های تلویزیونی که سعی می‌کنند به شکلی مصنوعی با کنش و واکنش‌های اغراق‌آمیز، ریتم و تعلیق بسازند،‌ یک موقعیت دراماتیک را با روایتی آهسته بیان می‌کند. به تصویر کشیدن موقعیت‌های ساده و بدون پیچیدگی و پیش بردن درام بدون شتاب‌زدگی و هدایت داستان در بستر دیالوگ‌ها و اتفاقات روزمره از ویژگی‌های «پرانتز باز» است. اما نکته ظریف و حساس این مجموعه تلویزیونی، بیان آموزه‌های اخلاقی و تربیتی در پس داستان‌های آن است. با عنایت به تاکید بر مخاطب عام در این سریال سعی شده تا موضوعیت خانواده در بستر کار کاملا موج بزند.

از «پرانتز باز» باید به عنوان یک مجموعه طنز واقعی یاد کرد؛ طنزی که با داستان‌های قوی، کارگردانی فنی و بازیگران حرفه‌ای توانسته علاوه بر خنداندن مخاطبان خود، مفاهیم والا و ارزشمندی را به تصویر کشد.