مشاور خانواده
دوست عزیز، در این مواقع همیشه باید به سنوسال فرزندانتان توجه داشته باشید و واکنشهای مناسب با سن آنها را نشان دهید. هر سنی توقعات و انتظارات مناسب با آن سن را میطلبد. حساسیتهای بیمورد شما و برخوردهای خشونتآمیزتان تنها باعث تعجب کودکان میشود زیرا آنها از نظر خودشان، هیچ کار اشتباهی انجام ندادند و نمیتوانند مفهوم کار شما را درک کنند.
بنفشه از تهران ـ تنبیه چقدر میتواند در تربیت فرزندان نقش داشته باشد؟ اصلا تنبیه را باید به عنوان یک ابزار تربیتی در نظر داشت یا برخوردی قدیمی است که در شیوههای تربیتی مدرن جایگاهی ندارد؟
تنبیه بدنی در واقع نوعی برخورد والدین با فرزند است و تنها در زمانی اثربخش است که علت آن برای کودک و فایده آن برای پدر و مادر روشن باشد. از طرف دیگر تنبیه باید برای آموختن یک نکته تازه یا یک درس به کودک باشد و تحت شرایط منطقی و اصولی انجام شود. در حقیقت تنبیه همیشه یک ابزار تربیتی است به شرطی که درست اعمال شود. مثلا باید در هنگام تنبیه علت را برای فرزندتان توضیح دهید. همچنین به یاد داشته باشید زیادهروی در تنبیه تنها قبح آن را در ذهن فرزند شما از بین میبرد و پس از مدتی بیتوجه به آن به کار خود ادامه میدهد.
فرزانه از بروجرد ـ دختر 7 ساله من یک مشکل رفتاری بزرگ دارد. او به دروغگویی عادت کرده آنقدر که دروغ گفتن برایش مثل رویاپردازی شده. من مدام سعی میکنم زشتی کارش را به او تذکر بدهم، اما تا به حال به هیچ نتیجهای نرسیدهام. لطفا من را راهنمایی کنید.
دوست خوبم کشف علت دروغگویی فرزند شما نیاز به مشاوره مستقیم دارد. بدون شک عاملی در ذهن دخترتان وجود دارد که او را به این سمت میکشاند، اما در مورد نحوه برخورد شما باید به یاد داشته باشید طبق اصول تربیتی باید از تاکید برکارهای بد کودک خودداری کنید. این کار تنها باعث تحقیر و کاهش اعتماد به نفس او میشود. تا جایی که فرزند پس از مدتی احساس میکند تمام کارهایش زشت است و نمیتواند توقعات پدر و مادرش را برآورده کند. سعی نکنید دنبال برملا کردن دروغهای دخترتان باشید یا به قولی مچ او را بگیرید. بهتر است به جای این کار او را به خاطر رفتارهای خوبش تشویق کنید و با تاکید بر آنها، او را از انجام کارهای نادرست مثل دروغ گفتن دور کنید.
هنگامه از تهران ـ یک دختر 7 ساله و یک پسر 5 ساله دارم که باید اعتراف کنم بچههای شیطان و پر شر و شوری هستند. این شیطنت در جمع بیشتر هم میشود، اما مشکل من اینجاست که همسرم مدام در جمع آنها را مورد سرزنش قرار میدهد، چون معتقد است بهترین زمان تربیت همین موقع است. میخواستم بدانم واقعا این شرایط برای تربیت، زمان مناسبی است، چون لااقل تا به حال که به نتیجه مطلوبی نرسیدیم؟!
خب بگذارید با یک جمله معترضه شروع کنم از تربیت فرزندان خود در مقابل دیگران چشمپوشی کنید. این یک اصل تربیتی مهم است. کودکانی که در مقابل افراد دیگر بخصوص کودکان همسن و سال خود مورد تنبیه و حتی نصیحت قرار میگیرند، دچار ترس و خجالت میشوند و بتدریج اعتماد به نفس خودشان را برای حضور در جمع از دست میدهند. از طرف دیگر تکرار این رفتار در واقع حس خشم و رنجشی درونی را در کودک پرورش میدهد. حسی که به دنبال آن فرزند را در مقابل والدین وادار به مقابله میکند.
گفت و گو
