آیا می‌توان بر مدل‌سازی‌های رایانه‌ای پیش‌بینی تغییرات جوی زمین اعتماد کرد؟

این مدل‌ها همواره به دفعات آزمایش می‌شوند تا درستی آنها مورد بررسی قرار گیرد. ابتدا از آنها برای بازتولید شرایط جوی گذشته به کار گرفته می‌شوند. در مرحله بعد از آنها برای بازتولید گذشته‌های بسیار دور (به عنوان مثال دوران‌های باستان) استفاده می‌شود که دانش ما درباره آن بسیار محدود است.

مدل‌سازی‌های رایانه‌ای مربوط به پیش‌بینی اوضاع جوی زمین در سال‌های اخیر پیشرفت‌های خیره‌کننده‌ای داشته‌اند. در این سال‌ها درک ما نیز از اوضاع جوی و تغییرات متنوع آن افزایش یافته است. با این حال مهم‌ترین پیشرفتی که در این زمینه صورت گرفته است به افزایش درک ما از فعل و انفعال میان ابرها، اقیانوس‌ها و یخ‌های اقیانوسی باز می‌گردد. دستاوردهای بیشتر در سال‌های پیش روی نیز چندان دور از ذهن نخواهد بود.

پروفسور جان کریستی از دانشگاه آلاباما در این باره نظر مثبتی ندارد و می‌گوید: باید پذیرفت که در فرآیند پیش‌بینی اوضاع جوی، بخصوص زمانی که صحبت از آینده دورتر می‌شود با انبوهی از پیچیدگی‌ها روبه‌رو هستیم. یکی از مهم‌ترین این پیچیدگی‌ها به رفتار اوضاع جوی به سرما یا گرماست. این دو نکته ارتباط مستقیمی با دو فاکتور بارش و ابرها دارد. نکته جالب این است که برخلاف آنچه همواره مورد پذیرش بوده است، اوضاع جوی چندان هم نسبت به دی‌اکسیدکربن حساس نیست و دلیلش این است که ابرهای زمین مانع از افزایش بیش از حد حساسیت اوضاع جوی نسبت به این گاز می‌شوند. آنچه ما نیاز داریم انجام تحقیقات بنیادین بیشتر با تکیه بر داده‌ها و مشاهدات دقیق است. ما با محدودیت‌های زیادی روبه‌رو هستیم. به عنوان مثال نبود سیستم جهانی و دقیق مشاهدات جهانی درخصوص تغییرات جوی و فاکتورهای مؤثر در آن موجب شده تا در تصمیم‌گیری نهایی و کاربردی درخصوص آنچه باید در آینده انجام دهیم با تردیدهای بزرگ روبه‌رو باشیم. گذشته از تمام این نکات باید پذیرفت به ابزارهای رایانه‌ای قدرتمندتر از جمله سیستم‌های شبیه‌ساز به روزتر نیاز داریم.