مستاجر اشراف زاده خانه شماره 10

اگرچه این موضوع نوعی پیروزی برای کامرون محسوب می‌شد اما او بارها طعم تلخ شکست در عرصه سیاست و انتخابات را چشیده بود. اولین شکستش به سال 1997 باز می‌گردد که از منطقه استافورد نامزد مجلس عوام شد ولی شکست سختی در برابر حزب کارگر خورد و نتوانست وارد مجلس عوام شود. اما کامرون ناامید نشد و از انتخابات زود‌هنگام سال 2001 استفاده کرد و این‌بار از منطقه دیگری نامزد این انتخابات شد. اگرچه حزب او باز هم در برابر حزب کارگر شکست خورد اما حضور او کافی بود تا بتواند در فرصتی مناسب انتقام حزبش را از حزب کارگر بگیرد. رسوایی هزینه‌سازی برخی نمایندگان پارلمان و وزرای گوردون براون (نخست‌وزیر وقت و رهبر حزب کارگر) باعث شد تا کامرون فرصت پیروزی بر حزب کارگر را به‌دست آورد. برگزاری انتخابات اخیر و کسب کرسی‌های بیشتر حزب وی به نسبت حزب کارگر اولین ضربه کامرون به این حزب بود. اما کامرون قصد داشت تا شکست‌های خود را کاملا تلافی کند.

طبق نتایج آرا باید دولتی ائتلافی شکل می‌گرفت و از آن زمان بود که کامرون و براون تلاش کردند به عنوان رهبران احزاب خود با حزب لیبرال دموکرات ائتلاف کنند. گویا قرار بود روزگار سیاست همچنان باب میل کامرون باشد چرا که وی توانست پس از 5 روز مشورت نظر نیک کلگ، رهبر حزب لیبرال دموکرات برای تشکیل دولت ائتلافی را جلب کند. خروج براون همراه همسر و 2 فرزندش با چهره‌ای غمگین از خانه شماره 10 نشان داد که دیوید کامرون توانسته شکست‌های خود را کاملا تلافی کند. حال باید منتظر روزی بود که شاهد نگاه غمبار کامرون و ورود فرد دیگری به این خانه باشیم.

حسین خلیلی / گروه بین‌الملل