نوروزی: صبا را شکست می‌دهیم، شک نکنید

این که برای نخستین بار در شرایطی به میدان رفتم که تعداد تماشاگران حاضر در ورزشگاه نسبت به تماشاگران پرسپولیس به مراتب بیشتر بود.

(پس از اندکی تامل)‌ راستش را بخواهید، ما که اصلا ندیدیم جایی برای تماشاگران پرسپولیس در نظر گرفته شده باشد و هر چه بود تماشاگران تیم تراکتور بود.

بازی کردن در آن ارتفاع کار آسانی نیست و قطعا تمام تیم‌هایی که در تبریز به میدان بروند هم این مشکل را تجربه خواهند کرد. ضمن این که تبریز نه زمین مناسبی برای بازی کردن داشت و نه توپ خوبی.

خیلی سبک بودند. به طور مثال موقعیت تک به تک اولم را به خاطر سبک بودن توپ از دست دادم. چون وقتی خواستم به آن ضربه بزنم، به محض برخورد توپ به پایم، مسیر آن تغییر کرد و از کنترلم خارج شد.

شرایط سخت بود. حتی می‌توانم با اطمینان کامل بگویم که آن فضا و آن همه سروصدا روی بازیکنان خود تراکتور هم تاثیر منفی می‌گذاشت. آنها به قدری سوت می‌زدند که یک لحظه احساس می‌کردیم هیچ صدایی جز آن را نمی‌شنویم یا در حال کر شدن هستیم. تا به حال، چنین شرایطی را تجربه نکرده بودم. ضمن این که آن شرایط روی تیم پرسپولیس هم بی‌تاثیر نبود.

فکر می‌کنم به خاطر دستورات تاکتیکی و آشنایی ما با جو ورزشگاه، این توفیق حاصل شد. ما در نیمه دوم راحت‌تر کار کردیم و برعکس بازیکنان تراکتور به واسطه بازی هجومی‌شان در نیمه اول، کمی خسته شدند و در نیمه دوم نتوانستند آن بازی اولیه‌شان را به نمایش بگذارند.

او در نیمه دوم به من گفت که اختیار تام دارم تا در حملات تیم شرکت کنم و از هر فرصتی برای گلزنی بهره ببرم. او به من گفت که اصلا به فکر بازگشت به عقب نباشم و فقط رو به جلو کار کنم.

به اعتقاد خودم، اگر به هر شکل دیگری به توپ ضربه می‌زدم، قطعا دروازه‌بان آن را مهار می‌کرد. از این که توانستم تصمیم درستی بگیرم، خیلی خوشحالم.

ببینید من در پست خودم (مهاجم نوک)‌ راحت بودم و وقتی هم که در زمان کرانچار، محسن خلیلی به تیم اضافه شد مرا به راست بردند و چون نمی‌توانستم در آن منطقه بازده قبلی را داشته باشم، چند هفته نیمکت‌نشین شدم اما پس از آمدن علی دایی وقتی بازی‌ها 2 هفته تعطیل شد و برای تمرین به دبی رفتیم، آنجا در جناح راست کار کردم و خوشبختانه توانستم جایگاه ثابت قبلی‌ام را دوباره به دست بیاورم.

خیر. اتفاقا از این که جای مرا به یک بازیکن بزرگ داده‌اند، خوشحالم. چون به هر حال محسن خلیلی یکی از مهاجمان برتر فوتبال‌مان است و از این که کنار هم هستیم، خوشحالم.

ببینید، بازیکن وقتی عضو یک تیم می‌شود باید در هر پستی که از او خواسته شد بازی کند و به نظرم مهم این است که بازیکن بتواند مسوولیت سپرده شده به خود را به نحو احسن انجام دهد و حالا یک متر این‌طرف و آن‌طرف تفاوت چندانی ندارد. این بار هم اگر من گل زدم محسن خلیلی پاس گل قشنگی به من داد.

از زمانی که علی دایی هدایت پرسپولیس را در دست گرفته، بار دیگر خودم را پیدا کرده‌ام. او طوری به من اعتماد به نفس می‌دهد که در زمین دیگر نگران چیزی نیستم و فقط به اجرای وظایفم فکر می‌کنم. او از من می‌‌خواهد رو به جلو حرکت کنم و این همان چیزی است که من خواهانش هستم.

من تابع دستورات کادر فنی هستم و این را هم می‌دانم که چه بازی حساسی در پیش داریم.

بله. آنها در قم استقلال و مس را شکست داده‌اند و این هفته هم مقاومت را در خانه‌اش با 4 گل مغلوب کرده‌اند، ولی ما هم پرسپولیس هستیم و مطمئن باشید که در تهران و پیش چشم هوادارانمان جواز فینال را کسب می‌کنیم.

از قدیم گفته‌اند «نقد را بچسب، نسیه پیشکش» ما هم در این جام (حذفی)‌ تا اینجا پیش رفته‌ایم و تا رسیدن به فینال و قهرمانی فقط 2 بازی فاصله داریم. بنابراین باید تمام قدرتمان را معطوف قهرمانی در جام حذفی کنیم تا سهمیه لیگ آسیایی را به هوادارانمان تقدیم کنیم.

درست است که در لیگ برتر شرایطمان خوب است، اما تا پایان آن 3 مسابقه دیگر باقی‌مانده است و هر اتفاقی در آن ممکن است رخ بدهد. البته ما در لیگ برتر هم با تمام قدرت پیش خواهیم رفت، ولی فعلا جام حذفی در اولویت است و باید صبا را شکست دهیم.

همه تلاشم را می‌کنم که برای پرسپولیس مفید باشم.