من با دلم می‌بینم

یکی از این آدمایی که این نعمت بزرگ رو نداره و برای رفت و آمدنش نیاز به یک عصا داره، هنرمند نوجوان، علی پنجه‌ای گوینده رادیوست.

با آرزوی توفیق بیشتر برای او پای صحبت‌هایش می‌نشینم.

زیبایی یعنی هر چیزی که آدم از دیدنش لذت ببرد.

نه. گاهی هم بدون دیدن می‌شود، زیبایی را درک کرد. با قلب، خیلی چیزها را می‌شود دید.

مردی از نابینایی پرسید: شغل تو چیه.

نابینا گفت: آسمان را رصد می‌کنم.

مرد با تعجب پرسید: چطوری آسمان را رصد می‌کنی؟

نابینا گفت: با قلبم.

حضرت علی(ع)‌ می‌گوید: دیدن با نگاه کردن نیست. بعضی چشم‌ها به صاحبان خودش دروغ می‌گویند.

تقریبا 8 ساله. یعنی از سال 80.

11 سال دارم و متولد 1377.

4 سال. من اول میکروفن را نمی‌شناختم. تهیه‌کننده برنامه به من اجازه دادند میکروفن را در دست بگیرم و آن را لمس کنم.

خیلی خوشحال شدم. برای اولین بار خودم را معرفی کردم و یک شعر خواندم.

بله. این شعر را چند بار در رادیو اجرا کردم.

مامان جونم مامان جون

وقتی تو رو می‌بینم‌

می‌‌خوام یه پروانه بشم

رو دامنت بشینم

دلم می‌خواد هی خودمو لوس کنم

بیا تو رو بوس کنم

بگم: خدا، خدا جون

مامان من مثل تو مهربونه

یه کاری کن همیشه و همیشه

کنار من بمونه

بله. من ترانه‌های زیادی در رادیو و تلویزیون اجرا کرده‌ام. 2 سال پیش در جشنواره ترنم وحدت به عنوان خواننده و بازیگر خردسال هدایایی گرفتم. همین‌طور در جشنواره مراکز استان‌ها به عنوان گوینده برتر انتخاب شدم و در جشنواره ABU برنامه صدای شادی را اجرا کردم که اول شدم.

بله کتاب زیاد می‌خوانم، البته اگر بتوانم تهیه کنم. چون کتاب به خط بریل خیلی کم است. ما به اندازه کافی کتاب در اختیار نداریم. حتی کتاب‌های درسی ما به خط بریل نیست. من مجبورم خیلی شعرها را از روی نوار یاد بگیرم.

بچه‌ها بهار / گلا واشدن / برفا پا شدن / از رو سبزه‌ها / از رو کوهسار / بچه‌ها بهار / بچه‌ها بهار / داره رو درخت / می‌خونه، بگوش / پوستینو بکن / قبا رو بپوش / بیدار شو بیدار/ بچه‌ها بهار/ بچه‌ها بهار/ دارند می‌روند/ دارند می‌پرند/ زنبور از لونه/ بابا از خونه/ همه پی کار/ بچه‌ها بهار/ بچه‌ها بهار.

می‌خواهم به برنامه‌های هنری خودم ادامه بدهم و قرآن را حفظ کنم.

می‌گویم، خدایا به خاطر گل‌های رنگارنگ، به خاطر باران قشنگ، به خاطر خورشید خوب و به خاطر ماه مهربان و به خاطر همه آن چیزهایی که من ندیدم ولی از زیبایی‌هایش شنیده‌ام از تو ممنونم و دعا می‌کنم

یا مقلب القلوب والابصار

یا مدبر اللیل والنهار

یا محول الحول والاحوال

حول حالنا الی احسن الحال

همیشه آرزو دارم که روزی

نگاه بوته گل را ببینم

به زیر آبشار خاطراتم

کنار بوته گل می‌‌نشینم

همیشه آرزو دارم که روزی

برای لحظه‌ای نقاش باشم

به روی بوم دریای خیالم

کمی آبی کمی نیلی بپاشم

همیشه پرسشم از مادر این است

که رنگ لاله‌ها آخر چه رنگی است

خدای مهربان را می‌شناسم

ولی رنگ خدا آخر چه رنگی است

نگاه مادرم چون یاس می‌شد

به پرسش‌های من لبخند می‌زد

زمانی رنگ سرخ لاله‌ها را

به دنیای دلم پیوند می‌زد.

آرزو دارم پدر و مادرم تن‌شان سالم و همیشه بالای سرم باشند.

بی‌تاثیر نیست ولی آدم باید استعداد هم داشته باشد.

من دوستان خوبی دارم. بعضی از آنها برنامه مرا گوش می‌‌دهند و به من می‌گویند، خوب بود، قشنگ بود. چرا این‌قدر کم حرف زدی. چرا این‌قدر زیاد حرف زدی. این ترانه‌ای که خواندی چه کسی برایت ساخت و از این‌جور حرف‌ها. خیلی‌ها هم که همکلاسی من نیستند وقتی مرا می‌بینند می‌گویند، این پسر همان کسی است که در رادیو گویندگی می‌کند. همه با من خوب هستند.

من نابینا نیستم، فقط با چشم‌هایم نمی‌توانم ببینم.

نابینایی به ماه گفت: دوستت دارم. ماه گفت: چطور دوستم داری، در حالی که مرا نمی‌بینی؟

نابینا جواب داد: چون نمی‌بینمت، بیشتر از دیگران دوستت دارم.

ماه گفت: چرا؟

نابینا گفت: دیگران به خاطر زیبایی‌ات دوستت دارند، ولی من به خاطر خودت.

من هم از شما و همه کسانی که برای من زحمت کشیده‌اند ممنونم.