ناگهان سرم شکافت و در بیمارستان چشم باز کردم

زندگی یک قهرمان پرش با نیزه هر روزش پرحادثه است. این هشدار را سازندگان نیزه‌های پرش، روی برچسب‌هایی که بر نیزه است، نوشته‌اند: «این ورزش یکی از حادثه‌خیزترین ورزش‌هاست و در صورت رعایت تمام موارد ایمنی نیز ممکن است، خطر مرگ را به همراه داشته باشد.»

زمانی که با ربانی، دیگر قهرمان پرش با نیزه گفتگو می‌کردیم، از حادثه‌ای که برای امیرمحمد صلح‌میرزایی در طول یکی از مسابقات اتفاق افتاد گفت.

ماجرا را مستقیما از خودش پرس‌وجو کردیم. می‌گوید: «2 سال پیش بود. مسابقه لیگ باشگاه‌های کشور. قبل از من بچه‌های 10‌گانه داشتند پرش با نیزه انجام می‌دادند که مربی‌ام به من هشدار داد که عرض این تشک استاندارد نیست و ممکن است حادثه‌ای بیافریند. موقع پرش‌ چند درجه کج پریدم. چیزی غیرعادی نبود، اما چون تشک استاندارد نبود، با کمر روی پایه‌ها افتادم و سرم به یکی از پایه‌ها برخورد کرد و شکافت. یکی از مهره‌های کمرم هم ترک برداشت.»

میرزایی ادامه می‌دهد: «پرشم را به یاد دارم اما فرودم را نه. بعدا فیلمش را دیدم و فهمیدم چه اتفاقی افتاده. دو دقیقه از زندگی‌ام کاملا از ذهنم پاک شده است. بعد از فرود بیهوش شده‌ام و در بیمارستان به‌هوش آمدم. 2، 3 ماه نمی‌توانستم راه بروم و 5 ماه هم ورزش نکردم.»

بعد از پنج‌ماه اما، میرزایی تصمیم می‌گیرد دوباره به ورزش برگردد. او علت تصمیمش را این‌گونه توضیح می‌دهد: «من صحنه حادثه را به خاطر ندارم. به همین خاطر ترسی که اطرافیان دارند، ندارم. خوشبختانه بعد از آن حادثه فدراسیون سعی کرد استانداردها را بیشتر رعایت کند، اما این اتفاق بیشتر در تهران افتاده و در شهرستان‌ها هنوز پیشرفت زیادی دیده نمی‌شود.»

در همان سال چند حادثه دیگر هم برای این ورزشکار اتفاق افتاده است: «در یکی از تمرین‌ها به دلیل این‌که نیزه مناسب نداشتم از بالا پرت شدم و رفتم داخل پلکانی که اطراف بود و از یک پا آویزان شدم. به دلیل آسیب‌دیدگی زانو، یکی دو ماه نتوانستم تمرین کنم. در دوی سرعت هم یکی دو بار عضلات پشت رانم پاره شده است. البته این اتفاق ممکن است برای هر ورزشکاری بیفتد، اما به دلیل این‌که ما در زمستان تمرین می‌کردیم و هوا سرد بود و سالن سرپوشیده هم نداشتیم، بدنمان دیر گرم شد و این پارگی ایجاد شد.»