موی پر ماجرا

اما در جوانی که عقل آرام آرام به سرمان می‌افتد، موها هم می‌توانند نفس راحتی بکشند و برای مدت‌های طولانی یک مدل ثابت را روی خودشان داشته باشند، شخصیتی دست و پا کنند و اگر چه هر از گاهی تیزی لبه‌های قیچی را بر تن و بدنشان حس می‌کنند، اما خوشحال باشند که این مساله هر بار به همان شکل قبلی اتفاق می‌افتد.

قضیه مو و جوانی برای بیشتر دختران جوان، متفاوت از پسرهاست. دوره جوانی برای دخترها، دوره خراب کردن موها و آسیب‌رسانی‌های جدی به پایه و اساس آنهاست. موهایی که هرسال به رنگ تازه‌ای در می‌آیند و تا رنگ‌آمیزی سال آینده، هرچند ماه یک بار تجربه شیمیایی دیگری را با عناوینی مثل رنگساژ و روشن‌کننده و تیره‌کننده تحمل می‌کنند، تا به خودشان بیایند عمری ازشان گذشته، ضعیف و زبر شده‌اند و هیچ دستی رغبت نمی‌کند، در آنها بازی کند، هیچ باد صبایی مسیرش را به سمت آنها کج نمی‌کند و هیچ شاعر کلاسیک و غیرکلاسیکی هم برای موهای صدبار رنگ شده شعرهای عاشقانه نمی‌گوید.

موی جوانانه در حالت طبیعی پر پشت و با ریشه محکم و پیاز موی حسابی است. دوره جوانی دوره شکوفایی موها هم هست. به این معنی که هر حالتی به آنها بدهید به چهره‌تان می‌آید و هر آرایشی را براحتی قبول می‌کنند. موها شاد و سرحالند و باد و باران و آفتاب هم هیچ گزندی بهشان نمی‌رساند.

اما هر چه به سمت میانسالی بروید، موها شل و ول‌تر و افتاده‌تر می‌شوند و چه بسا از 30 سالگی به بعد شروع به ریزش هم بکنند. ریزش و شوره مو آفت موهای مردانه است. همه اینها هم درست در سنی شروع می‌شود که خطوط چهره عمیق‌تر می‌شوند، دانه‌های سفید در موها دیده شده و کوهنوردی دیگر کار نفس‌گیری برای‌تان به حساب می‌آید، درست در زمانی که به مشتی موی پرپشت و سالم برای جبران همه اینها نیاز دارید، شوره به جانشان می‌افتد و دسته دسته شروع به ریختن می‌کنند. تازه اگر شانس بیاورید و به صورت موروثی آغاز به ریزششان از سن 16 سالگی نبوده باشد.