معاهده رامسر نگاهی نوین به حفاظت از منابع طبیعی

کنوانسیون رامسر یا کنوانسیون تالاب‌ها، یک معاهده بین کشورها است که در دوم فوریه 1971، در شهر رامسر ایران با حضور 18 کشور جهان تصویب شد.

نام رسمی این معاهده «کنوانسیون تالاب‌های دارای اهمیت بین‌المللی خصوصا به عنوان زیستگاه پرندگان آبزی» است. این عنوان منعکس کننده تاکید اولیه برحفاظت و بهره‌برداری عاقلانه از تالاب‌ها، بخصوص زیستگاه‌های پرندگان آبزی است.

کشور ایران نیز در 23 ژوئن سال 1975 به این معاهده پیوست و تاکنون از طریق همکاری با آن، طرح‌های گوناگونی را اجرا کرده است.

تلاش برای عضویت تمام کشورهای جهان، اجرا و گسترش بیشتر رهنمودهای بهره‌برداری معقول برای بهره‌برداری صحیح از تالاب‌ها در سطح جهان و ارتقای آگاهی‌ مردم جهان در تمام سطوح در زمینه ارزش و عملکرد تالاب‌ها، از اولویت‌های کنوانسیون رامسر براساس اهداف کلی پروژه راهبردی این کنوانسیون است.

ایران یکی از بنیانگذاران و از اعضای فعال کنوانسیون رامسر است که عضویت در این کنوانسیون مزایای زیادی چون همکاری با نهادهای بین‌المللی و شرکت نمایندگان ایران در اجلاس‌های جهانی، حمایت کنوانسیون از اجرای پروژه‌های بین‌المللی مرتبط با کنوانسیون و نیز حمایت‌های فنی و سیاسی در تصمیم گیری‌های منطقه‌ای را در بر داشته است.

ایران 2 پیش نویس قطعنامه را، یکی در مورد در نظر گرفتن اثر پدیده‌های طبیعی بویژه خشکسالی در تغییرات اکولوژیک تالابها (35)DR و دیگری پیشنهاد تاسیس مرکز منطقه‌ای آموزش پژوهشی کنوانسیون رامسر در شهر رامسر ایران (41)DR‌، ‌ارائه کرد که هر دو با اندکی اصلاحات به تصویب رسید. آنچه اهمیت دارد، عمل به تعهدات این کنوانسیون است تا تالاب‌های ایران که از اهمیت بین‌المللی بی‌نظیری برخوردارند، از بحران‌های طبیعی و اثرات سوءبرنامه‌های توسعه‌ای مصون باشند.