پرسابقه‌ترین ملی‌پوشان فوتبال در جهان

بوفون هم 100تایی شد

آخرین بازیکن نامداری که به باشگاه 100تایی‌ها وارد شده، جیان لوئیجی بوفون، دروازه‌بان تیم ملی ایتالیاست.

او شنبه 23 آبان امسال، یکصدمین بازی ملی‌اش را انجام داد. او در دیدار دوستانه ایتالیا و هلند، سنگربان لاجوردی‌ها بود و گل هم نخورد تا شبی به یاد ماندنی را تجربه کند. وقتی بوفون صدمین بازی ملی‌اش را انجام داد حتی از شبی که با یارانش قهرمان جام جهانی شده بودند، خوشحال‌تر بود. او در حالی که از شادی اشک می‌ریخت، مقابل دوربین تلویزیون رای ایتالیا و در جمع خبرنگاران مشتاق این جمله‌ها را برزبان آورد: «ما جام جهانی فوتبال را به دست آوردیم و نتایجی کسب کردیم که باعث افتخار من است. اما حالا با گذشته کاری ندارم و دوست دارم از امشب حرف بزنم؛ شبی که صدمین بازی ملی خود را انجام داده‌ام. نمی‌توانم شادی درونی‌ام را توصیف کنم. به یکی از بزرگ‌ترین آرزوهای زندگی ورزشی‌ام رسیده‌ام.»

بوفون همچنان سنگربان تیم ملی ایتالیاست و فعلا در کشورش رقیبی ندارد. به نظر می‌رسد او رکورد دینوزوف دروازه‌بان افسانه‌ای ایتالیا را که 112 بازی ملی انجام داد بشکند. از آنجا که دروازه‌بانان دوره فوتبال‌شان طولانی‌تر است، شاید بوفون روزی رکورد 133 بازی ملی فابیو کاناوارو را نیز بشکند و پرسابقه‌ترین ملی‌پوش تاریخ فوتبال ایتالیا شود.

صدرنشینان باشگاه

در باشگاه 100تایی‌ها، براساس آمار رسمی فیفا، محمد الدعایه، دروازه‌بان سابق تیم ملی عربستان، صدرنشین است. او 181 بار پیراهن تیم ملی کشورش را به تن کرد و از سال 1990 تا 2006 عضو این تیم بود. در سال‌هایی که محمد الدعایه تصمیم گرفت بازنشسته شود، مسوولان فوتبال عربستان از او می‌خواستند به حرفه‌اش ادامه دهد. او بالاخره در سال 2006 دستکش‌هایش را آویزان کرد. البته اگر عربستان به جام جهانی 2010 صعود می‌کرد، چه بسا دوباره به سراغ الدعایه می‌رفتند و او را به تیم ملی باز می‌گرداندند. در فوتبال عجیب و غریب عربستان، هر اتفاقی ممکن است بیفتد. بنابراین اگر عربستان صعود می‌کرد و محمد الدعایه می‌آمد، اصلا نمی‌بایست تعجب می‌کردیم. در آن صورت،‌ آقای الدعایه به مرز 200 بازی ملی می‌‌رسید و تنها عضو باشگاه 200تایی‌ها می‌شد. کلودیو سوارز از مکزیک با 177 بازی ملی، دومین ملی‌پوش با سابقه در جهان فوتبال است. در جایگاه سوم هشام حسن مصری قرار دارد که 169 بازی ملی انجام داد. او 21 سال از 1985 تا 2006 عضو تیم ملی بود و بالاخره از این تیم دل کند و به بازنشستگی رضایت داد.

ماتئوس یازدهم، دایی دوازدهم

در جمع 10 نفر اول باشگاه 100 تایی‌ها، بازیکنی در کلاس جهانی به چشم نمی‌خورد، اما نفر یازدهم یکی از برجسته‌ترین بازیکنان جهان در دهه‌های اخیر است. او کسی نیست جز لوتار ماتئوس آلمانی. ماتئوس 150 بازی ملی انجام داد و 20 سال تمام بدون کم و زیاد عضو تیم ملی آلمان بود. او اولین بازی ملی‌اش را ژوئن 1980 و آخرین بازی ملی‌اش را ژوئن 2000 انجام داد. ماتئوس در آستانه 40 سالگی، دلش نمی‌خواست تیم ملی را ترک کند، اما کارشناسان فوتبال آلمان و فوتبال‌نویسان آنقدر از او انتقاد کردند که فهمید دیگر باید کفش‌هایش را دربیاورد و برود سراغ حرفه‌ای دیگر که او مربیگری را برگزید و البته در دنیای مربیگری هرگز موفقیت سال‌های فوتبالش را به دست نیاورد. اما ماتئوس، یکی از درخشان‌ترین ساکنان باشگاه 100تایی‌هاست. او در سال 1990 کاپیتان تیم ملی آلمان بود و با این تیم قهرمان جهان شد و جام جهانی را بالای سر برد. علی دایی با 149 بازی ملی پشت سر ماتئوس قرار دارد. او 13 سال از 1993 تا 2006 عضو تیم ملی ایران بود و سال آخر عضویت او در تیم ملی، شباهت زیادی به سال آخر ماتئوس در تیم آلمان داشت. وقتی دایی به جام جهانی رفت و در تیم برانکو بازی کرد، انتقادهای زیادی از او شد و خیلی‌ها دایی را یکی از عوامل کند بودن خط حمله تیم ملی دانستند. اما وقتی دایی از تیم رفت، مشخص شد ضعف گلزنی تیم به او مربوط نمی‌شود و تیم ملی در خط حمله مشکلات اساسی دارد. به هر حال، دایی در موج شدید انتقادها بعد از جام جهانی دیگر در تیم ملی نبود.

او علاوه بر این که با سابقه‌ترین ملی پوش ایران است و مکان دوازدهم ملی‌‌پوشان با سابقه جهان را داراست، عنوان بهترین گلزن جهان را در رده تیم‌های ملی در اختیار دارد که به نظر نمی‌رسد تا سالیان سال کسی به رکوردش نزدیک شود.

نامداران باشگاه

در رده‌های بالای باشگاه 100تایی‌ها، بیشتر نام‌ها، چهره‌های مشهور و جهانی نیستند. بعد از ماتئوس در جدول پرسابقه‌ترین‌ها، به نام کافو مدافع برزیلی برخورد می‌کنیم که از 1990 تا 2006 عضو تیم ملی کشورش بود و مانند ماتئوس در مقام کاپیتانی قهرمان جام جهانی شد. کافو 142 بار برای تیم برزیل بازی کرد.

لیلیان تورام فرانسوی نیز همین تعداد بازی ملی را انجام داد. او تا تابستان سال گذشته عضو تیم ملی فرانسه بود. کافو و تورام در مکان هفدهم قرار دارند. در مکان‌های بعدی به نام‌هایی چون ماجد عبدالله از عربستان و بشار عبدالله از کویت برخورد می‌کنیم. در جمع 30 نفر اول، نام بزرگانی چون ادوین فان درسار از هلند، لوئیس فیگو از پرتغال و فابیو کاناوارو به چشم می‌خورد.

اما پائولو مالدینی، بازیکن محبوب‌ تیم میلان، با 126 بازی ملی در مکان 32 قرار دارد، مالدینی اولین بازی ملی‌اش را 31 مارس 1988 و آخرین بازی ملی‌اش را 18 ژوئن 2002 انجام داد. او پس از جام جهانی 2002 از تیم ملی ایتالیا کناره‌گیری کرد؛ در حالی که در اوج آمادگی قرار داشت و می‌توانست چند سال دیگر هم بازی کند. حتی برای جام جهانی 2006، مارچلولیپی سرمربی تیم ایتالیا ابراز تمایل کرد تا مالدینی تیمش را در جام جهانی همراهی کند که این مدافع نپذیرفت و ترجیح داد فقط در رقابت‌های باشگاهی به فوتبالش ادامه دهد. مالدینی چندین بار با تیم میلان فاتح لیگ قهرمانان اروپا شد، اما در حسرت لمس جام طلایی جهانی ماند. شاید اگر به جام جهانی 2006 می‌رفت، این افتخار هم نصیبش می‌شد. او هرگز در این باره حرف دلش را نزد و از این که تیم ملی را زود ترک کرد، پشیمانی خود را بروز نداد. اگر او به حضورش در تیم ملی ایتالیا ادامه می‌داد، براحتی می‌توانست پرسابقه‌ترین ملی پوش در اروپا شود و رکورد اروپایی 150 بازی ملی لوتار ماتئوس را بشکند.

بکن‌باوئر و رائول، کمی 100تایی!

در باشگاه 100تایی‌ها، دیوید بکام، دینوزوف، و تیه‌ری آنری به ترتیب 114، 112 و 111 بازی ملی انجام داده‌اند. کلینزمن و زیدان، 108 بار پیراهن تیم ملی کشورشان را به تن کردند و بابی مور، کاپیتان فقید تیم ملی انگلیس که جام جهانی 1966 را به دست آورد، 107 بازی ملی داشت. بابی چارلتون 105 بار برای تیم انگلیس بازی کرد و فرانتس بکن باوئر اسطوره فوتبال آلمان 103 بار برای تیم کشورش به میدان رفت.

بکن‌باوئر، یکی از بهترین و پرافتخارترین بازیکنان تاریخ فوتبال است و خدا را شکر که در تیم آلمان ماند تا از مرز 100 بازی ملی گذشت؛ حیف بود به باشگاه 100تایی‌ها وارد نمی‌شد. بکن‌باوئر در جام‌جهانی 1974 که آلمان قهرمان شد، کاپیتان این تیم بود و در جام‌جهانی 1990 که باز هم آلمان به مقام قهرمانی رسید، او سرمربی این تیم بود.

ایرانی‌ها در باشگاه 100تایی‌ها

در باشگاه 100تایی‌ها خوشبختانه چند بازیکن کشورمان عضویت دارند که علی دایی یکی از آنهاست و به او اشاره کردیم. علی کریمی، دومین ایرانی این باشگاه است که 111 بازی ملی انجام داد و پس از مسابقات انتخابی جام جهانی 2010 و ناکامی تیم کشورش برای صعود به جام‌جهانی، از تیم‌ ملی خداحافظی کرد. به این ترتیب، امکان این‌که به رکورد 149 بازی ملی علی دایی نزدیک شود، از میان رفت. مهدی مهدوی‌کیا 110 بازی ملی انجام داد که در رده‌بندی‌ جهانی مکان 89 را در اختیار دارد و البته بالاتر از کلینزمن و زیدان و بکن‌باوئر و بابی چارلتون در این رده‌بندی جای گرفته است. جواد نکونام نیز بالاتر از این نام‌ها قرار دارد.

بزرگانی که 100تایی نشدند

در باشگاه 100تایی‌ها، جای په‌له و مارادونا و چند ستاره دیگر واقعا خالی است. حیف که این بازیکنان در تیم‌های ملی خود زیاد بازی نکردند تا علاقه‌مندان فوتبال، مهارت‌های شگفت‌انگیز آنها را بیشتر تماشا کنند. په‌له از 1957 تا پایان جام‌جهانی 1970 عضو تیم ملی کشورش بود که جمعا 92 بازی ملی انجام داد و 77 گل زد. اگر برزیل در جام‌جهانی 1970 قهرمان نمی‌شد و په‌له شکوهمندانه از تیم ملی کشورش خداحافظی نمی‌کرد، شاید دست‌کم دوسه سال دیگر به حضورش در تیم ملی ادامه می‌داد و وارد باشگاه 100تایی‌ها می‌شد.

اما هر چه باشد، او بموقع از تیم ملی برزیل خداحافظی کرد. مارادونا، مرد همیشه جنجالی فوتبال و اسطوره فوتبال آرژانتین، فقط یک بازی ملی از په‌له کمتر دارد. او 91 بار برای آرژانتین به میدان رفت و از سال 1977 تا 1994 عضو این تیم بود. مارادونا اگر پسر سر به زیری بود و در دوران فوتبالش آنقدر حاشیه و سروصدا نداشت، می‌توانست حضور بیشتر و طولانی‌تری در تیم کشورش داشته باشد، اما همین حاشیه‌ها، بخشی از شخصیت مارادونا را تشکیل داد و از او بازیکنی متفاوت ساخت و مشهورترش کرد.

در باشگاه 100تایی‌ها نامی از یوهان کرایف و مارکو فان باستن هم دیده نمی‌شود، کرایف که موفق‌ترین بازیکن تاریخ تیم ملی هلند است، تنها 48 بار پیراهن این تیم را پوشید و 33 گل زد. او 12 سال عضو تیم بود؛ البته دوره‌های آسیب‌دیدگی او را باید کم کنیم.

جهانگیر چراتی