حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
گزارش خبری نگاه دوم به انفجار مقر سازمان ملل در بغداد
جام جم آنلاین - واشنگتن و لندن انفجار مرکز سازمان ملل در بغداد را کار افراطیون خارجی دانسته اند.
این افراطیون چه کسانی هستند؛
امریکا و انگلیس ، دو همدست در این جنایت بزرگ و مسلم ، تروریسم و رنجی را به مردم خاورمیانه ، و بسیاری دیگر از مردم جهان در ابعادی تحمیل کرده اند که فقط القاعده می توانست تصورش را بکند.
این چیزی است که انفجار خونین هفته گذشته مقر سازمان ملل در بغداد به ما می گوید به گفته مری رابینسون مسوول سابق امور بشردوستانه سازمان ملل ، انفجار بغداد یک هشدار است .
به گفته دولت های بوش و بلر عوامل انفجار دفتر سازمان ملل در بغداد «افراطیون خارجی» هستند.
اعم از این که خارجی ها درگیر باشند یا نباشند ، هدف این تبلیغات انحراف اذهان از این واقعیت است که امریکا و انگلیس اینک در یک جنگ چریکی کلاسیک گرفتار شده اند یک جنگ مقاومت و تعیین سرنوشت ، از آن نوع که از آغاز تاریخ علیه متجاوزان خارجی و اربابان استعمارگر به راه انداخته شده است برای امریکا این یک ویتنام دیگر است برای انگلیس یک کنیا یا در واقع یک عراق دیگر است .
در طول سه سال ده هزار نفر در قیام علیه انگلیسی ها کشته شدند زیرا آنها «تروریست»ها را با بمب و گازهای کشنده می کشتند هیچ چیز تغییر نکرده است جز نام ها و انتشار پرزرق و برق تر دروغها.
«تروریست های خارجی» چه کسانی هستند جز اشغالگران فعلی که بی هیچ علتی به یک کشور مستقل بی دفاع ، برخلاف نظر سازمان ملل و مخالفت بیشتر مردم جهان ، حمله کردند؛ مهاجمانی که از سلاح هایی مانند بمب های خوشه ای ، گلوله های آغشته به اورانیوم ضعیف شده و بمب های آتشزا (ناپالم) استفاده کردند که حداکثر رنج و تلفات را برای انسان ها به بار می آورند.
این «تروریست های خارجی» باعث کشته شدن حداقل هشت هزار غیرنظامی و بیش از سی هزار سرباز عراقی ، که بیشترشان سرباز وظیفه نوجوان بودند ، شدند تصور کنید امواج رنج و غمی را که چنین کشتاری در هر جامعه ای به وجود می آورد.
به این دلیل امروز کودکان عراقی از تشنگی و بیماری های جهاز هاضمه می میرند بیمارستان های آن حتی اکسیژن ندارند و کسانی را که ممکن است نجات داد ، نمی توان نجات داد.
چند نفر به این شکل مرده اند؛ یک سرهنگ ارتش امریکا در نخستین جنگ خلیج فارس گفت :«ما حساب هر پیچ و مهره ای را داریم اما شمارش غیرنظامیانی که در جنگ می میرند به ما مربوط نمی شود».
بزرگترین ماشین جنگی روی زمین ، که گفته شده هر ماه پیش از پنج میلیارد دلار برای اشغال عراق خرج می کند ، ظاهرا پول و نیروی انسانی ندارد تا در گرمای شدید عراق ژنراتور برق برای مردم تامین کند.
مردمی که تقریبا نیمی از آنان کودک هستند و به گفته یونیسف هشت درصدشان از سوءتغذیه شدید رنج می برند.
وقتی عراقی ها به این وضع اعتراض کرده اند، افراطیون خارجی آنان را به ضرب گلوله کشته اند آنان عراقی ها را بصورت فردی یا دسته جمعی می کشند و به این کار خود می نازند.
اعضای نیروی ضربت 20 ، یک واحد «نخبه» امریکایی یک روز حداقل پنج عراقی را که از خیابانی می گذرند ، می کشند و روز بعد یک زن و سه فرزندش را هنگام عبور از خیابان به قتل می رسانند.
اینها فرقی با جوخه های مرگ که دولت امریکا در امریکای لاتین پرورش داد ، ندارند این افراطیون خارجی قسمت اعظم این جنایات را ، بخشی به علت وجود شبکه های فریب در لندن و واشنگتن و بخشی دیگر به علت وجود کسانی که داوطلبانه دروغهای آنان را منعکس و بزرگ می کنند ، با خیال راحت انجام می دهند در اختلاف اخیر بین دولت بلر و بی بی سی افسانه تازه ای ابداع شده است : بی بی سی «ضد جنگ» بود و هست .
بی بی سی حامی جنگ بلر بود ، هر روز درباره سلاح های کشتار جمعی در عراق خبر پخش می کرد درباره آن «بحث» می کرد ، حمله به عراق را مشروع جلوه می داد و دروغهایی درباره تاثیر «متعادل کننده» بلر روی بوش پخش می کرد در حالی که حالا همه ما می دانیم که آنان از جهت جنگ طلبی دو روی یک سکه اند.
چه کسی می تواند در لحظه پیروزی «ائتلاف» لحن پیروزمندانه «آندرو مار» خبرنگار سیاسی ارشد سرمست بی بی سی را فراموش کند.
وی اعلام کرد:«تونی بلر گفته بود که بغداد را بدون حمام خون خواهند گرفت و در پایان مردم عراق (حضور آنان را) جشن خواهند گرفت حالا درستی گفته های او در هر دو مورد به اثبات رسیده است».
اگر جای «درستی» را با «نادرستی» عوض کنید ، حقیقت را دارید از نظر خبرنگار بی بی سی در نخست وزیری ، کشته شدن بیش از چهل هزار نفر ظاهرا یک «حمام خون» نیست .
براساس نظر سازمان تحقیقاتی «مدیا تنور» که یک تشکیلات مستقل امریکایی است ، بی بی سی کمتر از تمامی شبکه های خبری رادیو تلویزیونی که درمورد خبرهای آنها درباره جنگ تحقیق شد ، از جمله شبکه های امریکایی ، نظر مخالفان جنگ را پخش کرد.
یکی از مهمترین دروغها ارتباط دادن رژیم صدام با القاعده بود. همچنان که حالا می دانیم بوش و بلر با نادیده گرفتن توصیه های سازمان های جاسوسی خود وجود چنین رابطه ای را اعلام کردند.
رژیم صدام اگرچه رژیمی جنایتکار بود اما با القاعده دوستی نداشت .
صدام مولود خود غرب بود و امریکا و انگلیس در دهه 1980 او را تا بن دندان مسلح کردند زیرا نفت و پول فراوان داشت و دشمن روحانیون ضدغرب ایران و جاهای دیگر منطقه بود.
صدام و بن لادن از یکدیگر متنفر بودند. اشتباه بزرگ او حمله سال 1990 به کویت ، تحت الحمایه امریکا و انگلیس و بخشی از امپراتوری نفتی غرب در خاورمیانه ، بود.
توحش اشغال عراق - که در آن نیروهای امریکایی کودکان عراقی را توقیف می کنند و به قتل می رسانند و افراد بیشماری در اردوگاه های کار اجباری «ناپدید» شده اند - دعوتی آشکار از کسانی است که حالا جنگیدن در عراق را به عنوان بخشی از یک جهاد می بینند.
دربار بوش و بلر این حقیقت را سرکوب کردند که بیشتر مردم عراق ضمن مخالفت با صدام با حمله به کشورشان نیز مخالف بودند.
هزاران تبعیدی عراقی ، از اردن تا انگلیس ، بارها این موضوع را گفتند اما چه کسی به این حرفها گوش داد؛ بی بی سی چه وقت حاضر شد تبلیغات ضد صدام خود را قطع و این خبرهای حیاتی را پخش کند؛ سازمان ملل نیز صرفا «میانجی صلح» و «ملت سازی» که عناوین خبری این هفته به آن نسبت می دهند ، نیست.
افراطیون چه کسانی هستند؛
این وضع بود که عراق را فلج کرد و باعث شد تمام قدرت در دست رژیم صدام متمرکز و همه امیدها در مورد یک قیام موفق علیه او نقش بر آب شود.
روزی با «دنیس هالیدی» معاون دبیرکل سازمان ملل در نیویورک صحبت می کردم وی در اواسط دهه 1990 مقام ارشد سازمان ملل در عراق بود اما استعفا داد تا در محاصره و تحریم آن کشور سهیم نباشد.
هالیدی گفت آن تحریمها پیش درآمد و مشابه جنگ فعلی با مردم عراق بود از نظر من تحریم ها از نظر تاثیری که در طول سالها داشت مثل یک نسل کشی بود و شورای امنیت علی رغم اطلاع کامل از تاثیر آن ، مخصوصا روی کودکان عراق ، به ادامه آن رای می داد.
ما منشور خودمان ، قانون بین المللی را نادیده گرفتیم و احتمالا بیش از یک میلیون نفر را کشتیم این یک فاجعه فراموش نشدنی است .
اطمینان دارم که مردم عراق نیروهای اشغالگر را بیرون خواهند ریخت نمی دانم این کار چقدر طول خواهد کشید اما آنان با انگیزه های ملی گرایانه اشغالگران را بیرون خواهند کرد.
آنان حضور سربازان خارجی را تحمل نخواهند کرد. خارجیانی که همه چیز خود را به آنان تحمیل می کنند: شیوه زندگی ، فرهنگ ، آینده و سیاست شان را.
این ملتی با افتخار و دارای تاریخی بزرگ است. اشغال آن نپذیرفتنی است . تهدید هر کشوری توسط بوش ، کاری که عادت او است ، نشانه نقض شدید حقوق و بی اعتنایی به احساسات همه ما است .
در شرایطی که مردی به خطرناکی او آماده است زندگی امریکاییان ، و بدتر از آن ، زندگی دیگران را فدا کند ، آیا ما باید ساکت و آرام نظاره گر صرف اعمالش باشیم؛
روزی با «دنیس هالیدی» معاون دبیرکل سازمان ملل در نیویورک صحبت می کردم وی در اواسط دهه 1990 مقام ارشد سازمان ملل در عراق بود اما استعفا داد تا در محاصره و تحریم آن کشور سهیم نباشد.
هالیدی گفت آن تحریمها پیش درآمد و مشابه جنگ فعلی با مردم عراق بود از نظر من تحریم ها از نظر تاثیری که در طول سالها داشت مثل یک نسل کشی بود و شورای امنیت علی رغم اطلاع کامل از تاثیر آن ، مخصوصا روی کودکان عراق ، به ادامه آن رای می داد.
ما منشور خودمان ، قانون بین المللی را نادیده گرفتیم و احتمالا بیش از یک میلیون نفر را کشتیم این یک فاجعه فراموش نشدنی است .
اطمینان دارم که مردم عراق نیروهای اشغالگر را بیرون خواهند ریخت نمی دانم این کار چقدر طول خواهد کشید اما آنان با انگیزه های ملی گرایانه اشغالگران را بیرون خواهند کرد.
آنان حضور سربازان خارجی را تحمل نخواهند کرد. خارجیانی که همه چیز خود را به آنان تحمیل می کنند: شیوه زندگی ، فرهنگ ، آینده و سیاست شان را.
این ملتی با افتخار و دارای تاریخی بزرگ است. اشغال آن نپذیرفتنی است . تهدید هر کشوری توسط بوش ، کاری که عادت او است ، نشانه نقض شدید حقوق و بی اعتنایی به احساسات همه ما است .
در شرایطی که مردی به خطرناکی او آماده است زندگی امریکاییان ، و بدتر از آن ، زندگی دیگران را فدا کند ، آیا ما باید ساکت و آرام نظاره گر صرف اعمالش باشیم؛
از جان پیلجر
ترجمه علی کسمایی
ترجمه علی کسمایی
گفت و گو
