عبدالعزیز حکیم درگذشت

حکیم از سال 1982 میلادی که مجلس اعلای اسلامی عراق تاسیس شد در آن عضویت داشت و پس از آیت‌الله محمود هاشمی شاهرودی و سید محمدباقر حکیم، برادرش سومین فردی بودکه سکان هدایت این سازمان را به عنوان جنبشی مخالف رژیم صدام برعهده داشت.

عبدالعزیز حکیم فرزند آیت‌الله سید محسن حکیم، مرجع شیعی بزرگ عراق است که پدر وی نیز به همراه برادرش سیدباقر حکیم از مخالفان رژیم صدام بود. عبدالعزیز حکیم دارای 9 برادر و4 خواهر بود که 7 برادر وی در مبارزه با رژیم بعث عراق به شهادت رسیدند. برادران وی همه از روحانیان عراق و برخی دارای اجتهاد و مرجعیت بودند.

سید عبدالعزیز حکیم سال 2003 و پس از شهادت سیدمحمدباقر حکیم، رئیس مجلس اعلای انقلاب اسلامی عراق در نجف اشرف به ریاست این تشکل سیاسی انتخاب شد.

وی در اوایل دهه 70 میلادی به تحصیل علوم دینی پرداخت و دروس خود را نزد برخی از علما از جمله آیت‌الله شاهرودی، سید عبدالصاحب حکیم، برادرش و آیت‌الله شهید سیدمحمد باقر حکیم گذراند. عبدالعزیز حکیم بعد از پایان دروس سطح در فقه و اصول، بحث خارج را از استادانی مانند شهید سیدمحمدباقر صدر و آیت‌الله خویی فرا گرفت و به نوشتن تقریرات درسی شهید صدر اقدام کرد.

وی پس از شهادت سیدمحمد باقر صدر وارد فعالیت‌های سیاسی شده و پس از آن ناچار به ترک عراق و مهاجرت به ایران شد. وی پس از حضور در ایران راه مبارزه مسلحانه علیه رژیم صدام را برای رهایی ملت مظلوم عراق انتخاب کرد و در این راستا نقشی موثر در ایجاد سازمان بدر، شاخه نظامی مجلس اعلای انقلاب اسلامی عراق که با سقوط رژیم صدام به مجلس اعلای اسلامی عراق تغییر نام داد و مرکز حقوق بشر عراق ایفا کرد.

عبدالعزیر حکیم پس از سقوط صدام به عراق بازگشت و با هماهنگی سایر گروه‌های اسلامی عراق در اولین دوره انتخابات از مجلس ملی عراق پس از سقوط صدام ائتلاف یکپارچه عراق را با همکاری گروه‌های عمده اسلامی تشکیل داد که بیش از 130 نماینده در پارلمان عراق کسب کرد.