زاده برای نمایش

نشانه‌ها

علائمی همچون خودنمایی، جلب توجه دیگران، دروغ گفتن، سرزنش کردن دیگران، نادیده گرفتن احساسات دیگران، رقابت با دیگران، خودداری از انجام مسوولیت با ادعای فراموش کردن آن مسوولیت، دیر کردن، دلیل‌تراشی و فریبکاری در رفتار این افراد دیده می‌شود. این افراد در موقعیت‌هایی که کانون توجه نیستند، احساس ناراحتی کرده، به ‌آسانی تحت نفوذ دیگران و موقعیت قرار می‌گیرند. هیجانات خود را به‌ طور سطحی و با تغییرات سریع ابراز می‌کنند و سبک گفتاری برداشت‌گرایانه و فاقد جزییات دارند.

افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی از کانون توجه بودن لذت می‌برند و برای اطمینان از وقوع آن دست به هر کاری می‌زنند.

آنها به ظاهرشان بیش از حد توجه دارند و اغلب آنچنان به صورت افراطی سعی می‌کنند توجه دیگران را به خودشان جلب کنند که رفتارشان مضحک به نظر می‌رسد.این افراد اطمینان خاطر، تحسین و تایید دیگران را می‌طلبند و چنانچه آن را به دست نیاورند، عصبانی می‌شوند. آنها ارضای فوری امیالشان را می‌طلبند و حتی با کوچک‌ترین عمل تحریک‌آمیز، معمولا به صورت اغراق‌آمیز، مانند گریه کردن یا غش کردن، واکنش شدید نشان می‌دهند. با این‌ که روابط آنها سطحی است آن را صمیمانه تصور می‌کنند و آشنایان خود را با عنوان دوستان عزیز می‌نامند.

آیا هر حرکت نمایشی نشانه اختلال شخصیت است؟ پاسخ این سوال قطعا منفی است. جنس مونث اساسا نمایشگر است. یعنی نمایشگری از رفتارهای ذاتی زن است. البته مردان نیز در حد طبیعی ‌ مثل تمامی زنان طبیعی نمایشگرند منتهی آنها معمولا نمایشگری خود را از سطح ظاهری به سطح ذهنی منتقل می‌کنند. به عنوان مثال مردی که اطلاعات علمی خود را با آب و تاب بازگو می‌کند در حال انجام یک رفتار نمایشی، منتها در سطح ذهنی است. باید توجه داشت وقتی، حداقل‌های رفتارهای نمایشی زنان و مردان که کاملا طبیعی و بهنجار هست، سرکوب شود عملا موجب رشد و پرورش رفتارهای نمایشی افراطی می‌شود.

این بیماران غالبا از احساسات واقعی خود بی‌خبرند. بنابراین کمک به آنها در جهت بینش به احساسات درونی‌شان یکی از فرآیند‌های مهم درمان است و روان درمانی به این قسمت کار کمک می‌کند؛ البته احتمال تعجب، انکار یا خشم در مقابل این بینش داده شده وجود دارد.روانپزشک به این بیماران کمک می‌کند، روش‌های صحیحی برای برخورد با مشکلات و موقعیت‌ها اتخاذ کنند و دقیق‌تر و عینی‌تر فکر کنند، همچنین بتوانند تمایلات تکانشی خود را کنترل کرده و برای بهبود روابط خود، مهارت‌های جسارت را بیاموزند.روانپزشک ممکن است تصمیم بگیرد از دارو نیز استفاده کند؛ داروهایی مانند ضداضطراب‌ها، ضد‌افسردگی‌ها و ضدجنون‌ها همراه با روان درمانی می‌تواند مفید باشد.