حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
مکث
مشقتهای شبنشینی در بوستانهای شهری
عصر یکی از روزهای شهریور ماه: تصور کنید وقتی خسته از یک روز کاری به اصرار اعضای خانواده وسایل مختصری جمعوجور کرده و راهی یکی از بوستانهای شهری میشوید تا چند ساعتی را فارغ از همه مشکلات و دغدغههای زندگی روزمره در جمع گرم خانوادگی سپری کنید، هر چه به خیابانها و معابر منتهی به بوستان نزدیکتر میشوید بر انبوه جمعیت و تعداد خودروهایی که در چند ردیف به موازات یکدیگر پارک کردهاند، افزوده میشود و نگرانیهای شما برای پیداکردن جای پارک هم بیشتر.
بیست دقیقه بعد: سرانجام پس از کلی بالا و پایین رفتن و ناامیدشدن از پیدا کردن جای پارک مناسب، دل را به دریا میزنید و مانند بسیاری از شهروندانی که شرایط مشابه شما را داشتهاند، با کلی دلنگرانی از بابت امنیت خیابانی که خودرویتان را در آن پارک کردهاید، دست در دست بچهها مسافت چند کیلومتری از خودرو تا رسیدن به مقابل در پارک را در حالی پیاده طی میکنید که در دادگاه خیالی خود همه مسوولان شهری را به باد انتقاد میگیرید که آیا بوستانی که هر روزه پذیرای انبوه جمعیت است نباید حداقل مجهز به یک پارکینگ باشد ؟
دو ساعت بعد: وقتی خوشحال از اینکه با پذیرفتن پیشنهاد اعضای خانواده دل آنها را به دست آوردهاید، یکبار دیگر مسیر بیست دقیقهای خروجی بوستان تا محل پارک خودرویتان را طی میکنید و همچنان که پیش میروید چشمتان به قبضهای جریمه 13هزار تومانی روی شیشه خودروهایی که در طول مسیر پارک شدهاند و البته خودروی شما هم از آن مستثنا نیست میافتد و اینجاست که همه شیرینی چند ساعت گذشته به کامتان تلخ میشود.
در چنین شرایطی به نظر شما چه کسی مقصر است؛ مامور راهنمایی و رانندگی که طبق مقررات باید خودروهای متخلفی را که در مسیرهای غیرمجاز پارک میکنند، جریمه کند؟ شهروندان که بهدلیل عدم دسترسی به پارکینگ یا فضاهای حاشیهای مناسب، چارهای جز پارک دوبله یا پارک غیرمجاز در حاشیه بزرگراه یاخیابان و تن دادن به قبض جریمه ندارند؟ یا شهرداریها که به عنوان متولی بحث فضای پارک و احداث پارکینگ، از همان زمان احداث یا حتی هنگام بهرهبرداری، به ضرورت دسترسی بهپارکینگ یا دست کم فضای حاشیهای مناسب پارک برای صدها و شاید هزاران شهروندی که همراه خانواده به قصد ساعتی تفریح و شادی به این بوستانها میآیند، بیتوجهی کردهاند.
امروزه احداث پارکینگ در بسیاری از شهرهای دنیا که دارای مراکز بزرگ تجاری، اداری، تفریحی و فرهنگی بوده و روزانه میلیونها سفر درون شهری را موجب میشوند، به یک اصل لازمالاجرا برای گردانندگان و صاحبان این مراکز از یک سو و مسوولان امور شهری از سوی دیگر تبدیل شده است. سالهاست کمبود فضای پارک مناسب، عدم احداث پارکینگ به تعداد کافی و ساعتها سرگردانی و اتلاف وقت و بروز تنشهای روحی و روانی برای یافتن جای پارک مناسب به دغدغه دائمی شهروندان پایتختنشین تبدیل شده است.
الزام احداث پارکینگ و تعبیه فضای پارک مناسب تنها وظیفه صاحبان مراکز خصوصی تفریحی، تجاری و اداری نیست؛ چرا که برای شهرداریها به عنوان مسوولان حوزه شهری آن دسته از فضاها و اماکن تفریحی عمومی از جمله بوستانهای شهری صرفنظر از اینکه یک بوستان کوچک محلی یا پارک جنگلی فرامنطقهای باشد و نحوه دسترسی به بزرگراهها و خیابانهای پرتردد شهری، مسالهای بسیار حساس است؛ زیرا توقف انبوه خودروها در این مسیرها احتمال افزایش خطرات جانی و حوادث رانندگی را رقم میزند.
ضرورتی که باوجود مصوبات متعدد نه فقط توسط بخش خصوصی بلکه برای اماکن و فضاهای تفریحی و سرگرمی عمومی نیز از سوی شهرداریها به عنوان متولی این بحث جدی گرفته نشده و اجرا نشده است.
پوران محمدی
گفت و گو
