براستی کیست که نخواهد میلاد پاره تن پیامبر (ص) به نامش گره نخورد؟ مادر این موجود مقدس که خداوند باری تعالی بهشت را به قدومش ارزانی داشته، بهشتی که زهرای مرضیه اولین میهمانش است.
آری مجال مادر شدن هدیه است از آن زکیه مطهره به زنان دیروز و امروز. با تولد او یکتای هستی ارزش گمشده زن را به عالمیان فهماند و امامان، پیشوایان و رهبران اسلام و انسان را از نسل زهرای اطهر (س) به وجود آورد.
... روز مادر یعنی به تعداد همه روزهای گذشته: صبوری، مادر یعنی به تعداد همه روزهای آینده، دلواپسی! مادر یعنی به تعداد آرامش همه خوابهای کودکانه: بیداری، یعنی دلتنگی نوای لالاییاش هنگام خواب کودکانه یعنی به هنگام روییدن با مهربانیاش سیراب شوی مادر یعنی بهشت یعنی رنگ سبز بهشت.
آغوش مهربانش از لحظه ورود به دنیای فانی بیریا باز است. مهربانی که هرچه گذشت است در مادر بودنش خلاصه شده.
روز قدردانی از مادر است مادری که با گذشت لحظههای زندگیات ردی را به شکل چین و چروکی ستودنی بر چهرهاش نشاندی. شاید امروز از لذت یک لحظه مادر داشتن محروم باشی که میدانم چقدر سخت است جشن مادری را بیداشتنش بر پا کنی. یادی از خاطراتش کافی است تا قدردان محبتهایش باشی.
امروز به تنهایی مادری سر بزن که در گوشهای از دنیا درخانه تنهاییها ورودت را انتظار میکشد. آری در شهر من خانهای هست برای مادرهای تنها. مادرانی که مادر بودنشان از دل رفته. مادرانی که جای شوق، اشک هجران در چشمانشان موج میزند. آنها که همه مادریشان پر از دلتنگی و دلشکستگی از فرزندانی است که روزگاری لحظههایشان را به آنها دادهاند.
وقتی به خانه تنهایشان میروی دلت میگیرد. سوالی از خود میپرسی!؟ آنهمه فداکاری و گذشت، شب بیداری و رنجهای مادری که در این گوشه خلوت چشم به راه فرزندش است چگونه سپاس گفته میشود؟ در آغوش میکشدم.
انگار برایش فرقی ندارد غریبه هستم.همین که یاد آور فرزند واقعیاش هستم برایش کافی است. چشمانش که پر از اشک میشود میفهمم که فقط میخواهد دلتنگی هایش را تسکین دهد و طعم به آغوش کشیدن فرزندش را برای خود مرور کند.
عکسهایی را که نشانم میدهد شاید عکسهای تو باشد برای هر کدام قصهای دارد !
... شاید تو هم مادری. مادری از جنس گذشت. مادری که الگویش دختر پیامبر (ص) است او که هرگاه در محراب مقابل پروردگارش میایستاد نورش برای فرشتگان آسمان میدرخشید.