مهدی نورعلیشاهی
چگونه باید جهانی شویم؟
چراغ غرفه جمهوری اسلامی ایران در پنجاه و سومین دوره بی ینال ونیز عصر روز گذشته در این شهر هنر پرور قلب اروپا روشن شد تا هنرمندان ایرانی بعد از یک دوره غیبت به دلایل نامعلوم در این رویداد جهانی به نمایش هنر ایرانی و البته با تاکید بر ناب بودن هنر ارائه شده، بپردازند.
هنوز از خاطره مان نرفته است که در دورهای پیشتر که هنرمندان ایرانی از سوی مرکز هنرهای تجسمی به این رویداد اعزام شدند همه به این موضوع اذعان داشتند که آثار به نمایش در آمده از سوی یکی از هنرمندان علاوه بر اینکه هیچ تناسبی با معیارهای هنر ایرانی اسلامی نداشت بلکه سیاه نمایی ایران و هنر ایرانی بود که البته در آن زمان هیچ واکنشی نیز از سوی هیچ مقام دولتی در پی نداشت.
از سویی هرچند که شاید به سخره گرفتن هنر و هنرمند باشد وقتی بخواهیم از او که اینطور نقاشی کن و اینگونه مجسمه بساز پس در این میان مشکل در کجاست که بسیاری از هنرمندان وقتی بار سفر میبندند رو به این امر میآورند که از تمام زیباییهای هنری ایرانی سیاهترین آنها را برای نمایش به بیگانگان برگزینند.
مثال آن اینکه چند سال پیشتر که یکی از عکاسان ایرانی که با حمایت وزارت ارشاد وقت برای نمایش عکس هایش به موزه لوور فراخوانده شده بود عکسهای سیاهی از زن ایرانی را در سرسرای موزه لوور به نمایش گذاشت که البته بازتاب گستردهای در مورد محدودیتهای زن ایرانی نیز در رسانههای غربی به همراه داشت.
خانم عکاس که آن روزها در فرانسه به سر میبرد چندی بعد به ایران برگشت و دوباره عکسهای زنان رنده به صورت و ماهیتابه به صورت را به چادرهای گل گلی در نگارخانهای داخلی به نمایش گذاشت تا آن نگارخانه را به آستانه تعطیلی بکشانند و البته هیچ کس ککش هم نگزد که این آثار با هزینه دولتی در خارج از ایران نیز به نمایش در آمده است.
امسال در میان آثار هنرمندان ایرانی شرکتکننده در بی ینال جهانی ونیز آثاری در حوزه نقاشی خط به چشم میخورد که با توجه به اینکه برای اولین بار قرار است آثار نقاشی خط نیز در میان آثار هنرمندان ایرانی شرکتکننده در این رویداد قرار بگیرد این امر گویا نوید این اتفاق را میدهد که در این دوسالانه قرار است هنر ایرانی را به نمایش بگذاریم. اگر از این موضوع بگذریم که بسیاری از هم اکنون بدرقه کردن یک هنرمند نقاشی خط را به این هماورد جهانی که همه با هنر جدید و هنر آینده و پسا آینده حضور یافته اند یک اشتباه میپندارند اما باید قبول داشت که هنر ایرانی برای معرفی جهانی نیاز به نمایش دارد و البته چه جایی بهتر از دوسالانه معتبر ونیز که تا پیش از این فکر میکردیم که باید مانند آنان شویم تا هنرمان نیز جهانی شود. راستی هنرمندان ایرانی سدههای گذشته همه برای جهانی شدن سالها در فرانسه زندگی کرده بودند و البته برای پز روشنفکری هنر ایرانی را عقب مانده تصور میکردند؟
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
مرور بزرگ ترین جنجال های تاریخ جام جهانی (8)
«رسوایی خیخون»، ننگ ابدی آلمان و اتریش شد
گفت و گو
