تحت تعقیب گلوله‌ها

فرق وانتد با عناوین ذکر شده این است که تقریبا هیچ‌کس انتظار زیادی از این بازی نداشت. زیرا طبق همان قانون قدیمی نانوشته که هیچ‌وقت بازی‌هایی که از روی فیلم سینمایی ساخته می‌شوند (و برعکس) چیز خوبی از کار درنمی‌آیند، وانتد هم نباید بازی خوبی باشد. اما اگر شما هم مثل من با این دید به‌سراغ وانتد رفته باشید، احتمالا متوجه این نکته شده‌اید که وانتد برخلاف انتظار، بازی خوبی است. یادتان باشد که منظورم «یک بازی خوب» از نوع نسبی‌اش است.

یکی از عواملی که می‌تواند در خوب جلوه دادن بازی موثر باشد این است ‌که فیلم وانتد را دیده باشید و از آن خوشتان آمده باشد یا در حالت بسیار نادرش، کتاب‌های مصور وانتد را خوانده باشید و از طرفداران آن باشید. در این صورت حتما تایید خواهید کرد که سازنده‌ها در استودیوی ‌GRIN‌ به‌خوبی توانسته‌اند حال و هوای فیلم و داستان‌های مصور را در این بازی بازسازی کنند. البته نگاهی به کارنامه موفق ‌ GRIN‌(گوست‌رکون 1 و 2، بایونیک کماندو) نشان می‌دهد که این استودیو در طراحی بازی‌هایش دقت و وسواس زیادی دارد.

داستان درست پس از پایان فیلم شروع می‌شود. وزلی گیبسون دو هدف پیش رو دارد. اول این‌که شخصی به‌نام «فناناپذیر» را بکشد که وابسته به شاخه دیگری از «انجمن برادری» در کشور فرانسه است.

هدف دوم وزلی یافتن حقایق بیشتری در مورد گذشته خود و پدرش است. در زمینه داستان بازی وانتد کاملا موفق است و می‌تواند در حد فیلم سینمایی‌اش شما را جذب خود کند. جالب‌ترین صحنه‌ها، بخش‌هایی هستند که شما در فلش‌بک‌هایی کنترل پدر وزلی را به‌دست می‌گیرید و شخصا از اتفاقاتی که بر او گذشته باخبر می‌شوید.

می‌رسیم به بخش گرافیکی بازی. سازنده‌ها تلاش زیادی برای سینمایی‌کردن بازی وانتد به‌خرج داده‌اند. دموها کارگردانی بسیار خوبی دارند. با این‌که گرافیک خیره‌کننده نیست، اما باز هم می‌شود این بازی را جزو بازی‌های زیبای این چندوقت اخیر قرار داد. به‌خصوص که مراحل بسیار متنوع هستند و لوکشین‌های منحصربه‌فردی مانند سالن‌های یک هواپیما در آن وجود دارند. باگ‌ها و مشکلاتی هم در زمینه بافت‌ها وجود دارد که قابل چشم‌پوشی هستند. ‌ ‌

روند بازی کاملا کلیشه‌ای است. همان استانداردی که ‌Gears of War‌ برای پناه گرفتن پشت موانع و شلیک تعریف کرده در وانتد هم اجرا شده است. درست همانند ‌GoW‌، بازی به شما نشان می‌دهد که در صورت لزوم چطور می‌توانید از پشت یک مانع به پشت مانع دیگر بروید. این‌کار با زدن کلیدهای مختلف انجام می‌شود و بسیار کارآمد است. اگر بتوانید خودتان را به نزدیکی دشمن برسانید، می‌شود با یک درگیری تن‌به‌تن و بدون سلاح گرم کار را تمام کرد.

نکته جالب توجه در گیم‌پلی، وجود سیستم شلیک‌های انحنا‌دار است. وزلی و پدرش می‌توانند به گلوله‌ها کات بدهند و دشمن‌ها را از پشت سخت‌‌ترین موانع هم هدشات کنند!

با نگه داشتن یک کلید، بازی مسیر حرکت گلوله را به شما نشان می‌دهد و می‌توانید آن ‌را آن‌قدر تنظیم کنید تا رنگ قرمز پیکان به سفید تبدیل شود. اولین و آخرین نوآوری بازی وانتد در همین قسمت خلاصه شده که البته واقعا خوب از کار درآمده است. در مراحل بالاتر و روی درجه‌سخت، وقتی یاد بگیرید به سرعت گلوله‌های کات‌دار را شلیک کنید، آن‌وقت احساس می‌کنید که وزلی در فیلم چه حسی موقع تیراندازی داشت. ‌ ‌

روند بازی وانتد یک گیم‌پلی کاملا استاندارد برای یک بازی سوم شخص اکشن است. اما مشکلات ریز و درشتی هم در آن دیده می‌شوند. بزرگ‌ترین معضل وانتد این است که تا بیایید بفهمید چه خبر است و به کات دادن تیرها عادت کنید، بازی تمام می‌شود. اگر خیلی پایه باشید می‌توانید بازی را در کمتر از 4 ساعت تمام کنید. بعد از پایان بازی هم تقریبا هیچ انگیزه‌ای برای تکرار آن وجود ندارد. مشکل دیگر از هوش مصنوعی ضعیف دشمن‌ها سرچشمه می‌گیرد. که باعث شده بازی بسیار آسان شود. دشمن‌ها کاملا نقش سیاهی‌لشکرهای فیلم را ایفا می‌کنند و تنها صحنه‌های چالش‌برانگیز بازی همان غولا~خرهای معدودش هستند. ‌ ‌

وانتد یک بازی متوسط است، اما واقعا خیلی بهتر از آن چیزی است که تصور می‌کردیم و می‌شود آن ‌را در زمره بهترین بازی‌هایی که از روی یک فیلم سینمایی ساخته شده‌اند قرار داد. اگر دنبال یک اکشن پر زد و خورد و ساده می‌گردید که صحنه‌های اسلوموشن سینمایی زیادی دارد، حتما وانتد را امتحان کنید.

سید طه رسولی