حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
اما این اتفاق بالاخره رخ داد و رسانه ملی بستری را فراهم کرد تا کاندیداها بتوانند با استفاده از آن به صورت رودررو با رقبایشان گفتگو کنند. این اتفاق با این شکل و در این ابعاد (مناظره چهره به چهره هر نامزد با سه نامزد رقیب) برای اولین بار است که در ایران رخ میدهد و شاید به همین خاطر است که از زمان اعلام برنامه مناظرههای تلویزیونی خیلیها بیصبرانه منتظر هستند تا این مناظرهها را ببینند.
تا پیش از این معمولا کاندیداهای ریاست جمهوری در غیاب رقبا نقدهایی را متوجه آنها میکردند، اما با برپایی این مناظرهها حالا باید منتظر ماند و دید این 4 نامزد که هرکدام نماینده طیفی از جامعه هستند چگونه رودرروی هم قرار میگیرند و به گفتگو با یکدیگر میپردازند.
برخی معتقدند این برنامهها میتواند نقشی تعیینکننده در سرنوشت انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری داشته باشد، چراکه طرفداران دوآتشه هر یک از کاندیداهای حاضر در این دوره از رقابتها از مدتها پیش تصمیم خود را گرفتهاند، مهم طیف گستردهای از شهروندان هستند که هنوز برای نوشتن یک نام روی برگه رای مردد هستند و به جمعبندی کاملی نرسیدهاند. این مناظرهها میتواند بر آرای این طیف تاثیر بگذارد و آنها را برای شناخت نام نهایی یاری کند.
حضور در این مناظرهها با توجه به این مساله برای هر کاندیدا و ستاد حامی او اتفاقی تعیینکننده است که باید برنامهریزی خاصی برای آن صورت بگیرد. در کشورهای دیگر معمولا نامزدها پیش از حضور در مناظرههای تلویزیونی، تمرینهای زیادی را انجام میدهند که یکی از آنها حضور کاندیدا در مقابل یک منتقد تمام عیار و بحث و مناظره او با این فرد است. مثلا در همین انتخابات ریاست جمهوری اخیر آمریکا، اوباما قبل از رودررویی با مک کین، مقابل فردی مینشست که در نقش یک جمهوریخواه تمامعیار ظاهر میشد و حسابی او را سوالپیچ میکرد. این اتفاق که از آن میتوان به عنوان یک دیدار تدارکاتی قبل از بازی رسمی نام برد، اوباما را برای رودررو شدن با رقیبش آماده میکرد.
در ایران این سنت باب نبود و کاندیداها و ستادهای حامیشان انرژی زیادی را روی سایر برنامههای مرسوم گذاشته بودند. حالا باید دید، در این فرصت کاندیداهای ریاست جمهوری ایران چگونه خود را برای رودررویی با رقبا آماده میکنند.
رضا عظیمی
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....