کودکی و نوجوانی من

از همان موقع ده، یازده سالگی کاری می‌کردم لیورپول همیشه قهرمان شود. کلا بچه آرامی بودم و آن طور که می‌گویند خیلی آزارم به کسی نمی‌رسید. در دوره نوجوانی در عین این که بچه درسخوانی بودم، عشق و علاقه‌ام به فوتبال بیشتر و بیشتر شد. تمام امید و آرزوهایم مجله‌های ورزشی بود که هر هفته برای به دست آوردن آن مجله‌ها کلی تلاش می‌کردم. با توجه به این که در خانواده‌ای غیرفوتبالی بزرگ شدم، هضم این قضایا برای والدینم کمی دشوار بود. چندین بار با التماس‌های زیاد، استادیوم رفتن را با پدرم تجربه کردم. در دبیرستان با بالا رفتن سنم، اوضاع کمی بهتر شد. فوتبال دیدن بهترین تفریح من است. امیدوارم خداوند این عشق و علاقه را از من نگیرد.

عادل فردوسی‌پور