رازی که برملا شد

به قول معروف هر چه خواستیم، روی کاغذ آوردیم تا به اهالی فدراسیون بفهمانیم از خودشان استقلال رای ندارند و در انتخاب‌های مهم، چشمشان به تصمیم بالادستی‌هاست. چقدر هم حرص خوردیم سر این مساله، غافل از آن‌که خانه از پایه خراب است.

بنده خداها هم (رئیس و اعضای هیات رئیسه فدراسیون فوتبال را می‌گوییم) بدون آن‌که خم به ابرو بیاورند، همه انتقادها را به جان خریدند، تا به اصطلاح در موضوع انتخاب سرمربی تیم ملی، ماه را پشت ابر نگه دارند.

اما از آنجا که برنامه تلویزیونی 90 گه‌گاه با عبورش از خط قرمزها، واقعیت‌های پنهانی را برای اهالی ورزش عیان می‌کند، این بار هم نقش خودش را بخوبی ایفا کرد تا دیگر، کسی دنبال ورزشی یا سیاسی بودن انتخاب سرمربی تیم ملی در ایران، نباشد. همان‌جا که عادل فردوسی‌پور گفت یک روز پس از بازی با عربستان (9 فروردین) علی دایی در گفتگوی تلفنی با او عنوان کرده، محمد مایلی‌کهن سرمربی تیم ملی می‌شود (!)، خیلی‌ها فهمیدند که این همه بروبیا برای معرفی سرمربی تیم ملی فرمالیته بوده و همای سعادت تقریبا در همان تعطیلات نوروز از شانه دایی به شانه مایلی‌کهن نقل مکان کرد.

البته از آنجا که خود مایلی‌کهن هم آدم روراست و بی‌پرده‌ای است، در اواخر برنامه 90 و در حالی که خیلی‌ها در خواب فرو رفته بودند، با تایید سیاسی بودن انتخاب سرمربی در تیم ملی ایران، حقیقتی را به زبان آورد که تا به حال کسی جرات گفتنش را به خود نداده بود. سرمربی جدید تیم ملی در پاسخ به این پرسش فردوسی‌پور که آیا انتخاب شما ورزشی بود یا نه؛‌ پس از چند بار چرخاندن آن جواب بی‌پرده در دهان، به یکباره گفت: «من عمرم را در این فوتبال گذرانده‌ام و با اطمینان می‌گویم انتخاب اکثر مربیان تیم ملی در ایران سیاسی بوده است. می‌خواهید بگویم حشمت مهاجرانی چگونه سرمربی تیم ملی شد؟! می‌خواهید بگویم چه کسی علی پروین را سرمربی تیم ملی کرد؟! بقیه را هم بگویم؟! پس شما هم دنبال این نباشید که این انتخاب سیاسی بود یا ورزشی...»!

یک کلام لب کلام. شما هم دنبال این نباشید که این انتخاب ورزشی بود یا نبود، چراکه ما از امروز دیگر هیچ‌گاه به دنبال جواب این سوال نخواهیم رفت و به قول فردوسی‌پور، فعلا این نظریه که هر کس سرمربی سایپا شود، سرمربی تیم ملی می‌شود را به عنوان حکم می‌پذیریم.

رضا پورعالی