ویران شدن آن بهشت خاطره‌ها

ساختمان امامزاده کوه «امامزاده محسن» تا قرون هفتم هجری قدمت دارد. درست با اعلام این خبر از سوی کارشناسان هوشمند میراث فرهنگی در سال 82 چندی بعد از زمستان مشهور همدان، سارقان تمام کاشی‌های عتیقه 800 ساله مقبره ابودجانه و علویان را به سرقت بردند.

از اطراف ساختمان امامزاده کوه هیچ آب جاری همیشگی یا اتفاقی نمی‌گذرد. برفراز تپه‌ای که چشم‌انداز زیبای این بنای تاریخی را با درختان کهنسال توت دیدنی‌تر ساخته، عجیب است از رطوبت حرف زدن. از این‌که ساختمان کهن امامزاده با چندین قرن سابقه به خاطر مثلا «مرمت»  اما مرمتی غیراصولی و کاملا بدون مطالعه و البته با هدر دادن وقت و امکانات به اضافه نصب کتیبه‌ای غیراورژینال و غیر اصل و کاملا ناهماهنگ با ساختمان و فضا.

این بنا بتدریج در حال فروریختن است، نم باعث شده که بنای امامزاده محسن (س) «به خود خوری» بیفتد و ذره ذره خودش را تجزیه کند، بجود و از بین ببرد!

در ورودی این آستانه متبرک دو شاه‌نشین و راه‌پله در دو طرف، وجود دارد که با شاهکار مرمت‌گران این کانال‌های طبیعی تهویه هوا را بسته‌اند و راه جریان‌های هوا را مسدود کرده‌اند . راه‌هایی که با زاویه ساختمان، نسبت آن با خورشید و در فصل‌های پرباران سال و زمستان‌های طولانی همدان و بادهای همیشگی و آن میزان رطوبت فراوان هوا تنظیم شده بودند. اکنون با مثلا آجرچینی (چیزی که ظاهرا به عقل هنرمندان و معماران ایرانی که بناهای جاودان اصفهان، قزوین، شیراز، استرومردخای همدان و  ... را ساخته‌اند نرسیده) این بنا را به روزی انداخته‌اند که در حال فروپاشی تدریجی است و متاسفانه همه اطراف این بنا را نیز با سیمان پوشانده‌اند و به اصطلاح معماران قدیم، «نفس زمین» را بریده‌اند. این ساختمان زیبا را به حال زار و نزار خود بگذاریم و سری به مناظره اطراف بزنیم بلکه کام تلخ شده روح‌تان شیرین شود؛ دره زیبای امامزاده کوه از زیباترین دره‌های ایران است. تعجب نکنید زیرا این دره بسیار وسیع ناگهان در دهانه انتهایی، بسیار باریک می‌شود و به همین خاطر در این جایگاه استراتژیک هنوز آثار قلعه باستانی مشهود است و سالی نیست که سکه‌های دوران مختلف پیش و پس از اسلام در آنجا کشف نشود شرح این عرصه گسترده و زیبا را در سفرنامه ابن بطوطه، سخنان عین القضات و ... بخوانید تا به اعجاب بیایید. این بزرگان و جهانگردان مشهور از امامزاده کوه به عنوان بهشتی در روی زمین یاد کرده‌اند.

مهم‌ترین تفرجگاه تابستانی همدانی‌ها را اکنون اگر ببینید، به یاد بیابان می‌افتید با زمین‌های برهنه از چمن. درختانی که ایستاده ریخته‌اند! و فقط آثار بیشه‌زارهایی که زمانی روشن و سبز به آفتاب لبخند می‌زده‌اند، باقی است ... و دیگر هیچ!