حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
حاشیه خبر
جای خالی تورهای چهارشنبهسوری
بهانه نوشتن این گزارش را صبح دیروز پیدا کردم، وقتی همکارم از دلیل تعطیلی تورهای چهارشنبهسوری امسال پرسید و از سال گذشته گفت که چطور با یکی از آن تورها سهشنبه شب آخر سال را در شهرک سینمایی، گذرانده بودند و خیلی از رسوم چهارشنبهسوری را که حالا همنسلهای من از آن بیخبرند به جا آوردهاند.
به او گفتم حتی شنیدن نام چهارشنبهسوری مرا دلنگران میکند و آخرین تصویرم از آن، چهرههای وحشتزده آدمهایی است که میکوشند غروب نشده به خانههایشان برگردند و از ترس جنگی نادیدنی گوشهای پناه بگیرند.
همکارم گفت آخرین تصویرش از چهارشنبهسوری، همان خانوادههای شاد در آن تور است که بدون وحشت از بمب و ترکش و دینامیت و بیآنکه آژیر ناخوش آمبولانسها را به مقصد بیمارستان سوانح سوختگی بشنوند یا برنامههای هشداردهنده و مستندهای دلخراش آن شب را از بیمارستان سوانح سوختگی ببینند ، جایی دورتر از تهران کنار هم جمع شدند، بوتهافروزی کردند ، آش و آجیل چهارشنبهسوری خوردند، کوزه شکستند و شب هنگام وقتی را دور آتش نشستند، مادربزرگها خاطرههای دور را زنده کردند و برای دخترکان از قاشقزنی و فالگوش ایستادن گفتند.
حرفهای همکارم وسوسهام کرد همان روز به سازمان میراث فرهنگی و گردشگری استان تهران زنگ بزنم و تاکید چندباره مدیر روابط عمومی این سازمان را بشنوم که: «ما این تورها را تایید نمیکنیم.» و از ذهنم بگذرد که آیا چهارشنبهسوری یکی از مصادیق میراث فرهنگی نیست و سازمان میراث فرهنگی و گردشگری نباید در قالب برگزاری تورهای یکروزه و بهجا آوردن آیینهای مرسوم در آن شب، خاطرهاش را زنده نگه دارد؟ شما چه فکر میکنید؟
مریم یوشیزاده
گفت و گو
