ارزان به چه قیمت؟

این که ضریب نفوذ تلفن ثابت در کشور از 50 درصد فراتر رفته و آمار خطوط ثابت به 27 میلیون رسیده جای بسی خوشحالی و امیدواری است و چه بسا نقطه شروع و زیرساختی بسیار قوی و قابل اعتماد در برنامه‌ریزی‌ها به شمار آید. اما یک سوال در ذهن خوانندگان این خبر نقش بست که مگر شرکت‌های زیرساختی و ارتباطی از پس خدماتی که موظف هستند به مشترکان قبلی ارائه بدهند، برآمده‌اند؟

در این که شرکت مخابرات اصولا ارائه هیچ سرویسی غیر از مکالمه را وظیفه خود نمی‌داند و اگر سرویسی ارائه شود آن را به مثابه لطفی مازاد بر نیاز می‌داند شکی نیست، اما حال و روزی که ارائه خدمات به مشترکان قبلی دارد، فراهم ساختن راه برای جذب مشترکان جدید جای سوال دارد؟ این نکته را هم به موضوع اضافه کنیم که زمزمه حضور اپراتوری دیگر به گوش می‌رسد آن هم برای ثلفن ثابت و اگر اپراتورهای سوم و چهارم و... تلفن همراه فعالیتشان را در کشور آغاز کنند ، مانند کشورهای پیشرفته تلفن ثابت خانه‌ها به فراموشی سپرده خواهد شد؛ این دقیقا اتفاقی است که برای خانواد‌ه‌های آمریکایی و اروپایی رخ داده و تقریبا از هر 6 خانوار یکی تلفن ثابت را کنار گذاشته یا این خطوط را برای سرویس‌‌هایی مانند شبکه‌های هوشمند و ارتباطات دیجیتال استفاده می‌کنند.

حال ارائه خطوطی که بعکس دیگر کشورها سرویس‌های نوین مانند خطوط ADSL و لینک‌های خصوصی را پشتیبانی نمی‌کنند چه ارزشی می‌تواند داشته باشد؟ اکنون که مسوولان مخابرات از بازسازی خطوط قبلی صحبت می‌کنند، آیا این توسعه آغاز یک دوباره‌کاری و آغاز اتلاف سرمایه نیست؟

سعید نوری آزاد