آتش سبز

خود اصلانی این فیلم را نوعی عزاداری برای زلزله بم دانسته و گفته است: «در عین حال این فیلم شادمانی بزرگی برای ملت ایران است که 3 هزار سال با همه رنج‌ها و نامردمی‌ها برپا ماند و اعتبار فرهنگی‌اش را حفظ کرد.»

ظاهرا اصلانی سناریوی این فیلم را برای ارگ بم نوشته بود چون در نشستی گفته است: «قلعه بم جزو بناهای تاریخی نادر است که نزدیک به 3 هزار سال یک بنای فعال بوده نه متروک و مردم در آن سکونت داشتند، زندگی کردند، تلاش کردند و ادامه حیات دادند. وی افزود: این قلعه نماد تمامیت فرهنگی، تاریخی و ملی ماست که به ناگاه و ناخواسته با زلزله از میان رفت.»

البته داستان آتش سبز داستان پیچیده‌ای است. درست به پیچیدگی تاریخ ایران. آتش سبز شاید از معدود فیلم‌هایی باشد که درباره این تاریخ ساخته شده است.

همچنین در این فیلم شما می‌توانید از موسیقی زیبای محمدرضا درویشی که بنابر گفته اصلانی کهن‌ترین موسیقی جهان است که 3 هزار سال قدمت دارد و لحنی لری و کردی داشته و برای اولین‌بار در این فیلم به فارسی تبدیل شده لذت ببرید. درویشی یک سال روی این موسیقی کار کرده تا آن را به دست آورده است. البته بازی‌های جذاب بازیگرانی که در این فیلم بازی کرده‌اند به‌تماشای فیلم کمک می‌کند. ضمن این که ساخت این فیلم حاشیه‌هایی مثل آسیب دیدن پگاه آهنگرانی را نیز به همراه داشت. روی هم رفته باید گفت که دیدن آتش سبز را به چند دلیل از دست ندهید. اول این که محمدرضا اصلانی کارگردان خوب اما کم کاری است و ممکن است شما تا سال‌ها نتوانید فیلم بلند دیگری از او ببینید و دوم و البته مهم‌ تر این که در این بلبشوی فیلم‌های دختر/پسری و مبتذل که سینماها را به تسخیر خود درآورده‌اند این شاید بهترین فرصتی باشد که بر پرده سینما بتوانید فیلمی درباره تاریخ ایران ببینید. فرصتی که شاید برای تکرار شدنش مجبور باشید سال‌ها و سال‌ها صبر کنید.