ترس

 هنوز هم یکی از مهمترین و ژرف‌ترین گونه‌های سینمایی، غریب افتاده است و چندان عنایتی به آن نمی‌شود شاید به خاطر آثار سخیفی است که در همه ژانرها و با تعداد نجومی ساخته می‌شود اما سینمای وحشت پر است از ایجاد سوال، ایجاد تردید، تغییر جهان‌بینی و نگرش به اطراف اگرچه حتی فقط چند دقیقه یا ساعت هم باشد باز ارزشمند است و جای عنایت دارد: «دیگران» آلخاندرو آمنابار، آیا شما را در خودتان سرگردان نکرد، آیا پس از تماشای فیلم، ساعت‌ها در خیابان، محله، یا حتی اتاق‌تان قدم نزدید و یاد این نکته نغز نیفتادید که مردم «خوابند» وقتی بمیرند، تازه بیدار می‌شوند! عجیب است البته هماره سینمای وحشت پر از سلاخی کردن بینش‌ها و عقیده مالوف مخاطبانش نیست، آنقدر آثار این ژانر، متنوع است که برای هرکدام باید جداگانه، نوشتاری تقدیم‌تان کرد، ولی همین که بالاخره تلویزیون، این ژانر مهم را مهم تلقی کرد و به مخاطبان این سری آثار، ارج گذارد و با پخش آثاری چون نیمه تاریک حلقه، میزری، آب تاریک و همین اخیرا «تسخیر شده» خوشبختانه، طول و عرض خط قرمزهایش را کم و زیاد کرد و وسعت عمل و میدان کار و دید بیشتری برای تهیه‌کنندگان و دست‌اندرکاران شبکه‌ها برای پخش آثار اندیشورانه این ژانر مهم سینمایی (که تقریبا سال‌ها از دست رفته و فراموش شده بود)‌ فراهم آورد.

چالشی که این آثار ــ اتفاقا ــ پربیننده در ما (از نویسنده تا بیننده)‌ به وجود می‌آورند، تا دیرزمانی، به چشم منتقدان، سرگرمی محسوب می‌شد و حتی کم بنیه و غـیرجدی اما حالا ناگهان با فیلمی از این دست، جهان‌بینی‌ها تغییر می‌کند، رنگ‌ها دگرگون می‌شود، تماشا چهره عوض کرده و منظره‌ها افق‌های دیگری را برای نمایش فرارو می‌آورند.

شاید برای بعضی کشتن و خون، ترسناک باشد آنها را به آنها وامی‌گذاریم اما در فیلم دِد­ ــ اِند یا «بن‌بست» کار مشترک فرانسه، آلمان و آمریکا (در کلوپ‌های پارسی هست)‌ آیا جز این است که بارها و بارها به مرور فیلم و خودتان و ذهنیت‌تان گویا با یک اجبار شیرین و دلچسب درونی می‌نشینید و می‌پردازید؟! وقتی در فیلمی از این دست ناگهان مسیرها و جهت‌ها بدون پیش‌بینی تغییر می‌کند گویا پدیده‌ای رخ می‌دهد... پدیده‌ای که فقط در این گونه مهم سینمایی می‌شود جستجویش کرد و رسانه ملی، خوشبختانه با هشدار دائمی «زیر سن... نبینید» با خیال راحت، مخاطبان را متوقع می‌کند که باز هم به همین زودی‌ها از این سری فیلم‌ها خواهیم دید. چرا که در پشت پرده بسیاری از این وقایع، حقایق عجیبی نهفته است. آزادی مواجهه با غافلگیر شدن، یکی از تجربه‌های ناب و صد البته کمیابی است که اینجا هست.

مثل تداعی آزاد، ناممکن شدن ممکن‌ها. فراتر رفتن از این زندگی تعریف شده در مشتی ساعت کاری کم بها و... بیاید با تشکر از تلویزیون =(رسـانـه مـلـی)‌ تشویقش کنیم بیشتر با پخش فیلم‌هایی چنین، واقع‌بینی‌هایی را ارج بنهد که تا به حال حذف شده بود چون شاید مدیران بزرگوار سال‌های بسیار پیشتر مثلا کمتر فلسفه خوانده بودند... یا شاید... جمله آخر خیلی طنزپردازانه بود تا ترسناک!

علی‌مظاهری