پای لنگ الکامپ
با هزار ذوق و شوق از میان انبوهی خودروها، راهی به سوی نمایشگاه الکامپ باز میکنی تا به دیدار مهمترین رویداد رایانهای کشور نایل آیی که ناگهان گرمای بازار رایانه و مشتقات آن، تنت را گرم میکند.
گرمای الکامپ امسال از پشت درهای نمایشگاه بینالمللی حس میشد. از پسته و بادامفروشهای جلوی در نمایشگاه گرفته تا طراحان دیتاسنتر و تحلیلگران سیستم، همه و همه برای یک هدف آمده بودند، برای احیای جامعه الکترونیک....
شرکتکنندگان بحق دارای محصولات و خدمات متنوع و نسبتا قابل رقابتی بودند و اکثرشان برای حضور در نمایشگاه انگیزه داشتند؛ اما وقتی در نمایشگاه الکامپ که مظهر پیشرفتهای تکنولوژیک یک کشور است، تماس با موبایل آنقدر سخت صورت میگیرد که راهی بجز پناه بردن به تلفنهای عمومی نیست و از آن بدتر اینکه در ساختمانهای نمایشگاه که سالهاست برای کاری جز این استفاده نمیشود، اینترنت بیسیم جهت بازدیدکنندگان که هیچ حتی برای غرفهداران هم موجود نبود و حتی کسانی که برای 3 روز نمایشگاه مبلغ 150 هزار تومان را پرداخت کرده بودند نیز امکان استفاده از آن را نداشتند.
بازار اغذیهفروشیها از هر جای دیگری گرمتر بود و هر صفی به یکی از آنها منتهی میشد. راستی اگر خدایناکرده یک بازرگان خارجی به این نمایشگاه پا میگذاشت، چه دلیلی برای سرمایهگذاری در کشور پیدا میکرد؟ وقتی سایتهای تجاری مجبور شده بودند صفحات سایت را به صورت اسلاید نمایش دهند، آیا میتوان به تجارت آنلاین امیدوار بود؟ استفاده از هر نوع تکنولوژی نیاز به زیرساختهای آن دارد و اگر زیرساختها نباشند، پرداختن به سایر کارها، وقت تلف کردن است.
حرف آخر اینکه مسوولان محترم توجه داشته باشید بازار فناوری، بازار میوه و ترهبار نیست که50 سال یک بار هم تغییری نکند. از اینها گذشته مخابرات و یا هر دستگاهی که مسوول ارائه زیرساخت است، نباید منتظر تقاضای خدمات باشد؛ بلکه میبایست برای ارائه خدمات از همه سبقت بگیرد، پس لطفا کمی به فکر ایران 1404 باشید.
سعید نوریآزاد
گفت و گو
