سربازانی که هنوز به خانه برنگشته‌اند

اگر دیگر جانبازان دفاع مقدس دست و پای خود را در جبهه جا گذاشتند و به خانه بازگشتند، اینان با تمام روح، روان و جسم خود هنوز در میدان جنگ به سر می‌برند و به خانه و آغوش خانواده برنگشته‌اند. به ظاهر آرام آنان که می‌نگری، نمی‌دانی در ذهن ناآرامشان چه صحنه و خاطره‌ای در حال مرور است؛ موج سهمگین انفجار، شهادت مظلومانه یاران، ددمنشی صدامیان و ...

جانبازان اعصاب و روان بیمارستان سعادت‌آباد که امروز تحت دارودرمانی با «دوز»های بالا، چهره‌ای آرام و تحرکی اندک دارند، روزگاری خط‌شکنانی بوده‌اند که یورش آنان لرزه بر جان دشمنان می‌انداخته است. باورش سخت است، اما تمام در خود فرورفتن و رخوت اکنون، نقطه مقابل شور و شوق جوانی آنان است که در راه دفاع از کشور و ایمان و عقیده سپری شد.اما ساکنان بیمارستان سعادت‌آباد، امروز پای در راه مبارزه‌ای دیگر گذاشته‌اند، چرا که به هیچ وجه نمی‌خواهند در برابر بیماری خود تسلیم شوند، رو آوردن به هنر یکی از روش‌های این مبارزه است. جشنواره تئاتر درمانی که دیروز ششمین دوره‌اش آغاز شد، چند سالی است که با همین هدف و منظور برپا می‌شود.جانبازان اعصاب و روان تا اول آبان در نقش‌های گوناگون فرو می‌روند، بازی می‌کنند و با اجرای نمایش در راه پالایش روح و روان گام برمی‌دارند. تئاتر درمانی روشی است که با آن، توانبخشی جانبازان از راهی بجز تجویز دارو دنبال و مهارت‌های اجتماعی فراگرفته می‌شود.

بازی درمانی، حرکت به سوی زندگی است و در این مسیر روانپزشکان و هنرمندان تئاتر کنار هم در نقش درمانگران بیماری‌های اعصاب و روان ظاهر می‌شوند.جانبازان اعصاب و روان، اگر چه 5 روز را روی صحنه خواهند آمد، اما در نقش‌های زندگی واقعی خود ظاهر نمی‌شوند. این مهم به عهده هنرمندان عرصه تئاتر کشور است که از دل حماسه‌هایی که این رزمندگان آفریده‌اند، درام‌هایی ماندگار بیافرینند و بر صحنه‌های نمایش اجرا کنند؛ این حداقل دینی است که جانبازان ساکن در بیمارستان سعادت‌آباد برگردن همه ما دارند.