قدر و قیمت این استقبال را بدانیم

اگر این‌گونه استقبال‌ها برای مسوولان ما هشداری به حساب می‌آمد، الان فوتبال ما در تیول میهمان‌های ناخوانده‌ای نبود که در نخستین مصاحبه پس از انتصابشان به سمت مدیرعاملی، فرمایش کردند که اگر ما نباشیم باید در روزنامه‌ها را تخته می‌کردند.

این جمعیت و این فوتبال به دست چه کسانی سپرده شده است، بیایید ببینید فوتبال ما در بالاترین هرم تصمیم‌گیری به دست چه کسانی اداره می‌شود.

این استقبال‌ها هشداری جدی به مسوولان و تصمیم‌گیرندگان ورزش است که با اتخاذ تدابیر بجا و بموقع برای فوتبال ناچار نباشند هیات‌های فرمایشی برای علل شکست تشکیل دهند. فوتبال در این روزها که نگاهی امیدوارانه به آینده دارد باید از سوی مسوولان، کارشناسان و اهل فن بدرستی هدایت شود. اگر این بی‌توجهی‌ها ادامه پیدا کند، چه تضمینی وجود دارد که آدم‌های بیگانه و کارنابلد در آینده قضیه پکن را برای فوتبال تکرار نکنند.

استقبال این همه تماشاگر باید جهت بگیرد و همه این هواداران با همین شور و شوق، تیم ملی را تشویق و حمایت کنند، البته به شرطی که مهربانی‌ها فقط یکجانبه نباشد. یعنی هر وقت با هواداران فوتبال کار داریم برای آنها اشک تمساح نریزیم. باید به نقطه‌نظرهای این مردم احترام بگذاریم. باید برای آمدن آنها به ورزشگاه دلایلی را خلق کنیم و انگیزه‌های حضور این عاشقان فوتبال را به وجود آوریم.

استقبال از یک بازی باشگاهی در شب‌های ماه رمضان که از مرز 90 هزار تماشاگر فراتر می‌رفت، هشدار دیگری بود، مبنی بر این‌که استقبال تماشاگران فوتبال از میزان تسهیلات و امکانات ما جلو زده است و باید برای پاسخگویی به این همه استقبال، سازمان‌های مسوول فکری کنند؛ فکری که ضمن افزایش بیشتر به استقبال‌ها، زمینه‌های حضور تماشاگران را در فضاهای ورزشی بیشتر توسعه دهد.