ایدز بیماری فراگیر
در حالی که پیش از آغاز سال 1980 به نظر می رسید که نسبتا کلیه بیماری های عفونی شناسایی و قابل پیشگیری یا درمان هستند و موارد نگرانی دست اندرکاران بهداشت و درمان جوامع مختلف بیشتر در اطراف بیماری های بدخیم ، بیماری های قلبی و عروقی و بیماری های اعصاب و روان و اعتیاد سیر می کرد، به ناگهان از سال 1981در محافل پزشکی از شیوع نوعی بیماری عفونی صحبت به میان آمد که پس از چندی به صورت همه گیر و امروزه به صورت عالم گیر درآمده است .
بطور کلی بیماری ایدز با اختلال در سیستم ایمنی و گسترش غیرمعمول نئوپلاسم و یا افزایش انواع مختلفی از عفونت های سخت فرصت طلب مشخص شده است . نشانه های اولیه بیماری به صورت خستگی ، بیقراری ، از دست دادن بدون دلیل وزن بدن ، تب ، کوتاهی تنفس ، اسهال مزمن ، لکهای سفید روی زبان و تورم غدد لنفاوی ظاهر می شود. علایم اولیه مذکور معمولا بین 2هفته تا 3ماه بعد از آلوده شدن با ویروس و گاهی دیرتر روی می دهد. از آن زمان به بعد حدود 5-9سال سپری می شود تا ایدز به طور کامل توسعه یابد. فاصله میان تشخیص بیماری تا مرگ متفاوت است و به شدت پیشرفت مراحل مختلف بیماری بستگی دارد.
2 فرضیه عمده در درمان علیه عفونت های HIV مورد توجه قرار گرفته است . اولا درمانی که به وسیله آن از تکثیر HIV جلوگیری به عمل می آید ، اما HIV را حذف نمی کند. دوم درمانی که کاملا موجب حذف HIV می شود(که تاکنون چنین راه درمانی کشف نشده است). داروی ضد HIV باید دست کم خواص زیر را داشته باشد: 1- دارو باید اثر درمانی بالایی در بدن داشته باشد.
2- باید به مغز نفوذ کند.
3- باید کمترین اثر سمی را در مدت طولانی داشته باشد.
4- امکان مصرف خوراکی آن مهیا باشد.
5- ارزان قیمت باشد.
رضا همراه
گفت و گو
