کنترل عفونت‌های بیمارستانی ‌یک ضرورت است

عفونت بیمارستانی می‌تواند از عوامل میکروبی فرصت‌طلب موجود در بدن بیمار ناشی شود و یا این که از منابع خارج از بدن مثل سایر بیماران، کارکنان، ملاقات‌کنندگان و محیط (آب، فاضلاب، پسماند، هوا، غذا، داروها و...) و یا حشرات ناقل، فرد را مبتلا نمایند. در هر حال این موضوع از سه جنبه اهمیت دارد: 1 افزایش بیماری‌ها و مشکلات ناشی از آن، 2 افزایش مرگ و میر 3 اتلاف منابع بخش سلامت.

برآوردها در ایران نشان می‌دهد که میزان عفونت‌های بیمارستانی در حدود 5 تا 10 درصد است که می‌تواند به طور متوسط زمان اقامت بیماران را حدود 5 تا 6 روز افزایش دهد و منجر به صرف هزینه سالانه 200 تا 300 میلیارد ریال شود.

نتیجه این که عفونت بیمارستانی در تمام بیمارستان‌های دنیا قابل مشاهده است اما برنامه‌ریزی، نظارت و پایش مستمر می‌تواند درصد قابل ملاحظه‌ای از این عفونت‌ها را کنترل کند. اصول کلی کنترل عفونت‌های بیمارستانی عبارتند از:

1 - اجرای برنامه‌های منطقه‌ای و ملی در سطح بیمارستان‌ها با استفاده از تجارب مختلف در دنیا

2 - تهیه و اجرای دستورالعمل‌های مرتبط با عملیات ایمن در محیط بیمارستان‌

3 - تقویت‌ برنامه‌های آموزش و اطلاع‌رسانی در سطوح مختلف و یا به عبارت دیگر فرهنگ‌سازی‌

4 - توسعه فناوری‌های جدید

5 - برقراری نظام جامع مراقبت.

به منظور دستیابی به اهداف و اصول فوق، شناسایی عوامل عفونت‌زا و راههای انتقال آنها و بالاخره اتخاذ تدابیر لازم برای کنترل راههای انتقال امری ضروری است.

امروزه کمیته‌های کنترل عفونت در بیمارستان‌ها که در کشور، نیز وجود دارد نقش موثری در این زمینه ایفا می‌نماید؛ اما نباید فراموش کنیم که تنها تشکیل کمیته و نوشتن برنامه کافی نیست بلکه تدوین برنامه‌های منطبق بر واقعیت‌ها و شرایط،‌اجرایی نمودن برنامه‌ها و ضمانت اجرایی آن با پیش‌بینی سیستم نظارت و پایش مستمر راهگشا خواهد بود.