برگهای آن دارای 6 تا 14 برگچه است که در انتهای آن پیچک قرار دارد. گلهای عدس رنگ سفید و دارای رگههایی به رنگ بنفش است. میوه آن غلاف کوچکی است و معمولا در هر غلاف یک تا 3 عدس وجود دارد.
عدس دو نوع است، عدس رسمی که دانه آن گرد و نسبتا درشت است و رنگ آن سبز مایل به زرد و عدس ریز یا عدس قرمز که دانههای آن ریز و به رنگ قرمز است.
عدس از نظر طب قدیم ایران معتدل و خشک است و مانند دیگر گیاهان پوست و دانه آن دارای اثرات متضاد یکدیگر است. یعنی پوست عدس گرم و خود عدس قابض و به عبارت دیگر پوست آن ملین و مغز آن ضداسهال است.
عدس زیادکننده ترشحات شیر است و مادران شیرده حتما باید از آن استفاده کنند. برای درمان زخمهای دهان و گلو و دیفتری عدس را پخته و آب آن را غرغره کنید.
برای تقویت معده و برطرف کردن گاز معده عدس پخته را با سرکه میل کنید. آش عدس با روغن بادام برای دوران نقاهت بهترین غذاست.
عدس بوداده تشنگی را قطع میکند، معده را نیرو میبخشد صفرا را خاموش و هیجان خون را فرو مینشاند، حرارت را خاموش میکند و قاعدگی دائمی را قطع میکند.