این کارو بکن، اون کارو نکن‌

آیا طغیان نمی‌کردید و فریاد نمی‌کشیدید و فرار نمی‌کردید؟ وقتی بچه‌های ما همین کار را می‌کنند آنها را به وحشی‌گری و خشن بودن متهم می‌کنیم، غافل از این که بچه‌ها با بازی زندگی کردن را می‌آموزند.

اما در این خانه‌های کوچک با این بچه‌های کوچکی که دوست دارند بازی کنند و به نوعی سرگرم شوند چه باید کرد.
سوال‌های زیادی در ذهن والدین وجود دارد که باید به آنها پاسخ داد. خیلی وقت‌ها پاسخگویی به‌این سوال‌ها در وحله اول زیاد ساده به نظر نمی‌رسد.

چطور می‌شود بچه‌ها برای مدتی دور و بر ما نچرخند و ما را به حال خود بگذارند.

خیلی از مواقع ما میهمان داریم یا مشغول انجام کاری هستیم و بچه‌ها یک لحظه ما را رها نمی‌کنند.

بچه‌ها هم سرگرمی‌هایی دارند که گاه رسیدگی با آنها برایشان جذاب‌تر از چرخیدن به دور و بر ماست. این سرگرمی‌ها نسبت به علایق بچه‌ها متفاوت است.

بد نیست بعضی از آنها را امتحان کنید:

استفاده از نقاشی

بچه را با مقدار کافی کاغذ و مقداری گواش یا آبرنگ در محلی که مطمئن هستید چیزی را کثیف نمی‌کند تنها بگذارید. اگر به او چگونگی استفاده درست از رنگ و نحوه رنگ آمیزی و خلاقیت را آموزش داده باشید کودک به راحتی مدت‌ها با خود مشغول خواهد شد.

این کار را می‌توانید با انداختن یک سفره روی سرامیک، کف آشپزخانه یا حتی داخل حمام انجام دهید.

برای کودک یک روپوش مخصوص نقاشی درست کنید که خودش را کثیف نکند.

این بازی انرژی کودک را به سمت خلاقیت هدایت می‌کند و شما در مدتی که او از فعالیت خلاقانه خود لذت می‌برد می‌توانید به خوبی به کارهایتان برسید.

در این جور مواقع او از شما خواهد خواست که برایش نقاشی بکشید یا به او کمک کنید. او را به‌این کار عادت ندهید و فقط نحوه کار کردن را به او آموزش دهید. خیلی از کودکان مدتی بعد می‌نشینند تا شما برایشان نقاشی کنید.

از کثیف شدن بچه نترسید. اگر می‌ترسید جایی رنگی شود او را در حمام بگذارید تا به شیوه‌های خلاقانه خود ادامه دهد.

این کار کودکان شما را از دو سالگی به بعد می‌تواند سرگرم کند. اما اگر کودک هنوز آنقدر عاقل نشده است که رنگ را نخورد در مدت نقاشی کردن باید حواستان به او باشد. 

از همان ابتدا می‌توانید ترکیب رنگ‌ها، شستن قلم مو، استفاده از مهر سیب زمینی و هویج، استفاده از انگشتان دست یا تکه‌های ابر برای رنگ‌آمیزی، مهرهایی که با انگشتان درست می‌شود و خیلی کارهای دیگر را به او آموزش دهید و به زودی خواهید دید که نقاش کوچولوی شما به تنهایی و با لذت برای یک گالری بزرگ با سرعتی باور نکردنی نقاشی می‌کند.

خانه‌ای برای بچه‌ها

بچه‌ها باید مستقل باشند. آنها استقلال را دوست دارند و لی در یک خانه 40 متری این کار چقدر عملی است؟

همیشه راهی هست. برای این که یک کودک به تنهایی بازی کند و رفتارها و زندگی شما را تقلید کند باید صاحب خانه خودش باشد و خاله بازی و دکتر بازی و مامان بابا بازی را در محیطی به کوچکی خودش تجربه کند.

برای این کار می‌توانید یکی از چادر‌های کوچک فنری که جای زیادی نمی‌گیرد برای او در نظر بگیرید. خیلی از بچه‌ها مدت‌ها د ر چنین مکانی سر گرم می‌شوند و دوستان خود را نیز به آن دعوت می‌کنند. شما می‌توانید حتی این چادر را در فضای مشترک حیاط خانه یا پارکینگ یا گوشه‌ای از اتاق نیز بر پا کنید.  این کار به کودک کمک می‌کند را حت‌تر مستقل شود و برای جدا کردن او از اتاق خودتان کمتر درد سر داشته باشید. بچه‌های بالای 4 سال گاه در چنین فضای خصوصی ساعت‌ها مشغول بازی می‌شوند.

اگر فرزند شما تنها فرزند یا تنها نوه است و همیشه مرکز توجه بوده است کمتر مکالمات شما را تحمل خواهد کرد و همیشه بخصوص وقتی میهمان دارید سعی خواهد کرد که توجه شما را به خودش جلب کند و گل
سر سبد جمع باشد.

به هر حال باید کم کم او را متوجه کنید که گرچه مهم است اما مهم‌تر از همه و همیشه مهم‌ترین نیست و بقیه آدم‌ها هم حق دارند وقت‌هایی را با هم بگذرانند و گاهی نیز او را به حال خودش بگذارند تا با خودش بازی کند. در آینده در همین صفحه مطالب بیشتری در مورد بازی‌ها، ورزش‌ها و سرگرمی‌هایی خواهید خواند که با حال و هوای آپارتمان نشینی سازگارتر است و به روحیه فرزندان نیز لطمه نمی‌زند.