زاغ بور

    اعضای این خانواده در زیستگاه‌های مختلفی بسر می‌برند: کلاغ ابلق و زاغی در مناطق مسکونی و باغها، جی جاق و کلاغ جنگلی در جنگل‌ها، زاغ نوک سرخ و زاغ زرد در کوهستان‌ها، زاغ بور در بیابان‌ها و دشتهای وسیع و گونه‌های دیگر این خانواده در کشتزارها و زمین‌های بایر بسر می‌برند.

این پرندگان تخم پرندگان دیگر را می‌خورند و همه چیز اعم از حیوانی و گیاهی را می‌خورند. از دیگر اعضای این خانواده می‌توان به زاغ خالدار، کلاغ گردن بور، کلاغ هندی، کلاغ سیاه و غراب و ... اشاره کرد.

در میان اعضای این خانواده نیز پرنده‌ای که پراکنش آن منحصرا در خاک ایران باشد وجود ندارد و فقط همین زاغ بور است که تنها در ایران گزارش شده است.

ویژگی‌های زاغ بور: زاغ‌بور پرنده‌ای است مختص مناطق بیابانی ایران. این گونه، گونه‌ای اندلیک یا بومی انحصاری است.گونه اندلیک ایران یعنی گونه‌ای که تنها در کشور ایران مشاهده می‌شود و در هیچ جای دیگر دنیا وجود نداشته باشد. البته در بخشی از غرب پاکستان و مرز افغانستان هم احتمال حضور آن می‌رود اما خیلی مستند نیست. کسانی که در مورد زاغ بور مطالعه کرده‌اند آن را در مرز ایران و افغانستان دیده‌اند اما به خاطر عدم امنیت در این مرزها خیلی مطالعه نشده است. پس به طور دقیق‌تر و علمی‌تر پرنده‌ای اندلیک غیرواقعی است.

طول بدن این پرنده 25  20 سانتی‌متر است، رنگ بدنش خاکی تا قهوه‌ای روشن است. زیستگاه زاغ بور مناطق بیابانی توران، نایبندان طبس و بخش شرقی پارک ملی کویر است و به طور کلی حوزه پراکنش آن از شمال به استان خراسان و سمنان و از جنوب هم تا شمال کرمان و سیستان است. تعداد دقیق این پرنده مشخص نیست اما ذخیره‌گاه زیستگاه توران بیشترین تعداد این پرنده را در خود جای داده است. این گونه، در معرض خطر نیست چون در وسط بیابان‌ها زندگی می‌کند و دسترسی به ‌آن آسان نیست.

فصل زادآوری و جوجه‌آوری آن در فروردین و اردیبهشت است. این پرنده مهاجرت‌ ندارد. زاغ‌بور خیلی کم پرواز می‌کند و بیشتر می‌دود.

متاسفانه با این‌که گونه زاغ بور تنها پرنده خاص ایران است ولی در مورد آن اطلاعات زیادی در دسترس نیست، شاید یکی از دلایل این باشد که در بیابان‌ها زندگی می‌کند و جثه کوچکی دارد و در نتیجه مطالعه روی آن برای محققان سخت شده است.