آه! اگر سانسور نبود!

مسوولان محترم سانسور، ممیزی، تنگ‌نظری، سختگیری و کج‌سلیقگی! نظر به شاهکارهایی که در ضمیر و اندیشه و قلم و حتی نوک زبان ما هنرمندان و سرایندگان ترانه و تصنیف متراکم شده و به دلیل سانسور و ممیزی و تنگ‌نظری و سختگیری و کج‌سلیقگی‌ شما روی کاغذ نیامده و سروده نشده و در موسیقی زیرزمینی اجرا نشده و به مجامع فرهنگی و هنری حاشیه خلیج فارس و لس‌آنجلس فروخته نشده و در وبلاگ‌ها و سایت‌ها منتشر نشده است، لطفا اجازه بدهید این شاهکارها هر چه زودتر سروده، نوشته، آهنگسازی و منتشر شود و برای رشد و تعالی هنر ترانه‌سرایی هر چه زودتر سانسور، ممیزی، تنگ‌نظری و کج‌سلیقگی را کنار بگذارید که ما داریم زیر بار انبوه شاهکارهای متراکم در ذهن و زبان و قلم و کاغذمان خفه می‌شویم.

امضا: ترانه‌سرایان متخصص سرودن شاهکار و تیتراژ

واقعیت این است که در جهان امروز به سبب تنوع شیوه‌های ارتباطی و سهولت دسترسی به رسانه‌‌های مختلف، هیچ اثری به دلیل سانسور و ممیزی متوقف نمی‌شود، اگر چه ممکن است از ارتباط گسترده با مخاطبان محروم شود، اما به هر حال هر نوشته و سروده‌ای به هر طریق به دست مخاطبان می‌رسد. بنابراین اگر سانسور و ممیزی، ترانه‌های شاخص و ارزشمند هنری را از امکان انتشار رسمی محروم می‌کند، لابد باید بازار غیررسمی و زیرزمینی موسیقی سرشار از شاهکارهای هنری باشد. اگر شبکه‌‌های رسمی و رسانه ملی به دلیل سختگیری و وسواس‌ اجازه پخش شاهکارهای ترانه‌سرایی را نمی‌دهند، در عوض باید این همه شبکه فارسی زبان ماهواره‌ای شبانه‌روز بهترین و ارزشمندترین شاهکارهای هنری را به بینندگان خویش عرضه کنند.

اما کجاست این همه ترانه و تصنیف هنری و ارزشمند که پشت حصار ممیزی اجازه انتشار نیافته است و با این همه امکان ارتباطی و این میزان تنوع رسانه‌ای کسی از آنها سراغ ندارد؟

واقعیت تلخ‌تر و مضحک‌تر این است که نالیدن از ممیزی و سانسور بیشتر سرپوشی است بر ناتوانی‌ها و بی‌سوادی‌ها و بی‌ذوقی‌ها. ترانه‌سرایی به دلیل جاذبه‌‌های مادی آن عرصه طبع آزمایی جویندگان ثروت و شهرت است و انبوهی از سروده‌‌های پریشان و آشفته و پر از غلط‌‌های نگارشی و معنایی و حتی املایی بر کاغذ می‌آید و سرایندگان این نوشته‌‌های آشفته خود را ترانه‌سرا می‌پندارند و البته بی‌نیاز از آموختن و مطالعه، زیرا آنها هنرمندند و هر چه بر کاغذ نوشتند اثر هنری است و نیازی به تامل و ویرایش ندارد.