همه سودای قهرمانی در سردارند حتی استقلال

نگاهی به بازی استقلال و سایپا بیانگر این نکته است که تیم پرطرفدار پایتخت با داشتن 50هزار تماشاچی و بهره برداری تمام و کمال از امتیاز میزبانی حریف ، هنوز نتوانسته قدرتی فراتر از بازی های رفت به نمایش بگذارد. تنها پیشرفت استقلال در دور برگشت ، کسب موقعیت هایی است که به دست می آید و مهاجمان این تیم قدر و ارزش آنها را همچون گذشته نمی دانند.

استقلال با داشتن بازیکنانی تکنیکی در خط میانی ، در بسیاری از اوقات بازی به شکل عجیبی سعی دارد تا هافبک های خود را از بازی بیرون بگذارد. وقتی این تیم به بازی مستقیم روی می آورد و در واقع حضور و ارزش های هافبک های این تیم را انکار می کند، نتیجه اش آن می شود که مدافعان تیم مقابل براحتی بتوانند حملات این تیم را کنترل و خنثی کنند.

استقلال در وضعیتی قرار گرفته که بازیکنانش شیوه بازی های حذفی را پیش گرفته اند، عجله و شتاب برای رسیدن به گل و دنبال موقعیت هایی رفتن که باید اتفاقی و از روی حوادث به دست آیند، نه از راه و شیوه ای که از قبل برای آن تمرین کرده اند.

در نیمه دوم که سایپا نسبتا بهتر از نیمه اول بازی می کرد، ارسال مکرر توپ های بلند، در دهانه دروازه حریف که یک دروازه بان بلندگیر در دروازه داشت ، کمی عجیب به نظر می رسید و عجیب تر آن که استقلالی ها این راه بن بست را بارها و بارها امتحان می کردند و شاید منتظر اشتباهی بودند که از دروازه بان حریف سر بزند. در طول بازی موقعیت هایی خلق شد که اگر مهاجمان و هافبک های پا به توپ استقلال منطقه پشت هجده قدم حریف را بهتر می دیدند، می توانستند فرصت های خوبی را برای هافبک های خود به وجود آورند.

استقلالی ها اگر بخواهند اظهارات مربی خود را نادیده نگیرند و اگر قصد نزدیک شدن به گروه پیشاهنگ جدول را داشته باشند، ناچارند تا در نوع بازی خود تجدیدنظر کنند، اینقدر عصبی و عجول نباشند، مالکیت توپ و میدانداری را جدی بگیرند و از فرصت های به دست آمده بیشتر و بهتر سود ببرند. حریف این هفته استقلال تیمی است دونده ، جوان و باانگیزه ، تیمی که نادیده گرفتن ارزش و توانایی های آنها کار خطرناکی است و ممکن است تاوان سنگینی در پی داشته باشد.