سالن نباشد سینما معنا ندارد

 محلی که اگر نباشد قطعا دیگر نامی از سینما برده نمی‌شود. اما آیا واقعا با دقت به این مهم تا به حال پرداخته شده؟! آیا هیچ‌گاه این سوال طرح گشته که سالن‌های سینماها چرا کهنه و تخریب شده؟! محل نمایش فیلم‌ها چرا آنقدر با نقص و کمبود امکانات روبه‌رو هستند؟! شاید این دست از سوال‌ها، سوالات تکراری و برای برخی غیرقابل بحث باشند، اما بدانید که تا خانه نباشد خانواده شکل نمی‌گیرد.

سالن‌های سینما به عنوان مهمترین و اساسی‌ترین مکان‌های نمایش هنر هفتم در روزگارانی نه چندان دور دارای ارزش و اهمیت خاصی بود، اهمیتی که می‌شد از صف‌های طولانی، جلوی درهای بزرگ سینماها دید.

نوع هنر و معماری خاص سینماهای کشورمان که در آن از روش‌ها و متدهای گوناگون داخلی و خارجی استفاده می‌شد، خود دارای جذابیت ویژه بود. طراحی خاص و استفاده از هنرهای بومی در آن به چشم می‌خورد.  اگر از این بخش ابنیه بگذریم، سالن‌ها با صندلی‌‌های یکدست که در کنار هر یک چراغی روشن بود و به هر تماشاچی آرامش خاصی را القاء می‌کرد.

وقتی تصویر بر روی پرده بزرگ و پهن سینمایی افتاد، همگان به شوق و وجد می‌آمدند، اگر چه در همین سالن‌ها، هر کسی براساس نوع نگاهش تصوری خاص داشت اما در کل فیلمی به نمایش در می‌آمد و علاقه‌مندان آن را نگاه می‌کردند اما متاسفانه دیگر وضعیت سالن‌های سینما به مانند گذشته نیست، اگر چه تصویر و صدا و رنگ آثار با کیفیت‌تر شده اما قابلیت پخش در سینماها این امکان را از فیلم‌ها گرفته‌اند.

در روزگاری که هر کسی با فشردن یک دکمه قادر است چند فیلم را به دلخواه انتخاب کند متاسفانه در برخی از سینماهای کشورمان صدا با تصویر سینک نیست و بعضا صدای صندلی‌های شکسته یا کف‌های خراب و یا درهای نیمه باز بهتر به گوش می‌رسد!! برخی در نظرات و دیدگاه‌های خود معتقدند به دلایل گوناگونی مردم خیلی به سینماها نمی‌روند و این دلایل را یکی استفاده از ابزارآلات فنی در حوزه رسانه برمی‌شمارند و وجود وسایلی نظیر تلویزیون، ماهواره‌ها، لوح‌های فشرده و... را عامل این مهم می‌دانند و برخی دیگر معتقدند که علت را باید از محتوا و کیفیت آثار پی‌جویی کرد این دسته معتقدند که توجه بیش از اندازه به سینمای گیشه سبب گشته کیفیت آثار سینمایی افت پیدا کند و نتیجتا مخاطبان انگیزه رفتن به سینما را نداشته باشند و در این بین متاسفانه اصل سینما و سالن‌های نمایش به فراموشی سپرده می‌شوند!! می‌شود یکی از دلایل در این حوزه را وضعیت ابنیه و سالن‌های سینما دانست که به مخاطب انگیزه حداقل نشستن برای نود دقیقه را نمی‌دهد.

این امر گویا اپیدمی شده چقدر و به چه میزان در جشنواره به این بخش سینما توجه می‌شود؟ به چه میزان به سرمایه‌گذاران این حوزه که بخش عظیمی از سرمایه خود را در جهت حفظ و نگهداری سالن‌های سینما می‌گذارند توجه می‌شود. بله جشنواره بیست و ششم فیلم فجر نیز به پایان رسید و سال سینمایی جدیدی شروع شد امید است حداقل در این سال‌ جدید سینمایی فقط اندکی کوتاه آن هم در ذهن‌ها به این وادی نیز توجه شود.

     محمد سلطان‌احمدی‌