کمبود اعتبار یا ضعف در برنامه ریزی؟

شاید مبنای این حرف و پایه استدلال کفاشیان این نکته باشد که سال 1387زمان شرکت ما در المپیک پکن خواهد بود و به تبع آن به مخارج و هزینه های بیشتری برای آماده سازی تیم های اعزامی نیاز خواهد بود. یک بحث کلی تر هم داریم و آن ، جور کردن مخارج عادی بین المللی ورزش های مختلف است . منظور مخارجی است که هر فدراسیون تقاضای شرکت در رقابت های بین المللی و صاحب روابط با دیگر کشورها را دارد و اگر می خواهد در میدان های بین المللی حضور یابد، باید وسایل مالی آن را هم جور کند. با این حساب جدا از المپیک پکن که بین 12تا 15ورزش ما را با حجمی کم و زیاد به خود مشغول می دارد، باید وسیله برقراری ارتباطهای بین المللی لازم را برای تمامی ورزش های متقاضی حضور در میدان های بین المللی تهیه و تامین کنیم ، اردوهای تدارکاتی لازم را برای تیم های ملی این رشته ها برپا داریم ، دیدارهای دوستانه و خودشناسی موردنظر فدراسیون های مربوط را فراهم کنیم و در مجموع به گونه ای عمل کنیم که موجب رشد بین المللی این ورزش ها و رسیدن دیر یا زود آنها به اهدافشان شود. بدیهی است که اگر بودجه کمیته ملی المپیک در قیاس با گذشته نزدیک کاهش یابد، رسیدن به برخی از این اهداف غیرممکن خواهد شد و آنچه دبیرکل کمیته ملی المپیک درخصوص آن ابراز نگرانی کرده ، همین مساله است.

همه این مسائل در سالی که زمان برپایی بیست و نهمین دوره رقابت های المپیک است ، اهمیت و تجلی بیشتری می یابد و به همان میزان جدی تر و خطیرتر می شود و جای مسامحه در آن به حداقل می رسد. با این حال بد نیست این را هم به یاد آوریم که حتی در صورت نبود یک ردیف بودجه مستقل برای کمیته ملی المپیک در حال حاضر، میزان بودجه نهادهای بزرگ ورزشی ما طی سال های اخیر چنان رشد فزاینده و محسوسی داشته است که به باور نمی آید، بنابراین چیزی که برخی ناکامی ها را رقم زده ، بالاتر از مساله کمبود احتمالی پول ، ضعف در برنامه ریزی فدراسیون ها و ناتوانایی آنها برای به اوج رساندن تیم های ملی در رده های مختلف بوده است.

باور این مساله و حرکت براساس آن می تواند سنگ محک و چوب خط بهتری را به دست کفاشیان و همکاران و جانشینان او برای ترسیم آینده رشته های مختلف برساند و آنها را به بررسی بهتر و صحیح تری در این خصوص نائل سازد.