فروزانفر به زبان و ادب فارسی هویت بخشید

 به گزارش ایسنا، او در ادامه عنوان کرد: استاد فروزانفر در کتاب «سخنوران » با روشی علمی به معرفی شاعران و شرح حال آنان می پردازد. در گذشته ، شاعران را با استعاره های عجیب معرفی می کردند و در واقع به واقعیت زندگی آنان توجهی نمی شد؛ اما استاد به شیوه ای هنرمندانه ، واقعیت زندگی شاعر را بر اساس گفته های او ترسیم می کرد و هنوز نیز کتاب سخنوران از مراجع مهم در شناخت شاعران زبان فارسی است .

در ادامه این مراسم ، سلیم نیساری ، مسن ترین شاگرد استاد فروزانفر پس از بیان خاطره ای از استاد و خواندن چند بیت از مولانا بیان کرد: آیندگان ما به خاطر عدم کسب فیض از محضر چنین استادانی غبطه خواهند خورد؛ چرا که آنان در زمره افتخارات قرن محسوب می شوند.

محمد دبیرسیاقی ، عضو موسسه لغتنامه دهخدا نیز با اشاره به تعدادی از آثار استاد فروزانفر و نوشته های او درباره تاریخ ادبیات ، گفت : نوشته های استاد، حاصل مطالعات بسیار و دارای نکات دقیق تاریخی و اجتماعی است که با طبعی خاص ، بدیع و بکر، مخاطب را بر سر ذوق می آورد.

مظاهر مصفا، استاد دانشگاه تهران هم در سخنانی گفت : من سال های متوالی در زمانی که از محضر استاد بهره می جستم ، مورد غضبش بودم و بعدها نیز نه به عنوان قهر، بلکه به علت شرمندگی نتوانستم به محضر استاد برسم .

او پس از بیان خاطره ای از علت غضب استاد فروزانفر نسبت به خودش افزود: مرگ او ضایعه ای بزرگ بود؛ اما شاگردانش و همگان خواستار میراث فرهنگی به جامانده از او هستند. در ادامه ، علی اشرف صادقی عضو پیوسته فرهنگستان زبان و ادب فارسی اظهار کرد: همیشه از محضر استاد کسب فیض و از کلاس های او یادداشت های بسیار پرمحتوا تهیه می کردم که امیدوارم بتوانم زمانی این یادداشت ها را به زیور طبع برسانم .

 صادقی افزود: استاد با کمک سحر بیان خود، همگان را مجذوب می کرد و حتی بسیاری از شاگردانش تلاش می کردند از شیوه بیان ، حالات چهره و رفتار او تقلید کنند. وی همچنین عنوان کرد: استاد نسبت به برخی اهالی علم همچون مرحوم علامه قزوینی و ملک الشعرای بهار بسیار احترام قائل بود.

ملک الشعرای بهار را شاعر بزرگی می دانست ؛ اما اعتقاد داشت اهل تحقیقات علمی نیست . او با اشاره به این که استاد درباره مسائلی که تخصص نداشت به اهل آن مراجعه می کرد، اظهار کرد: استاد فروزانفر در بسیاری از آثار خود از جمله شرح مولانا به استنادات مجتبی مینوی یا زمانی که در ادبیات عربی با مشکلی مواجه می شد، به احمد بهمنیار که عربی دان بزرگی بود، مراجعه می کرد.

غلامحسین رضانژاد (نوشین )، استاد فلسفه و عرفان نیز پس از نقل خاطراتی از استاد فروزانفر، قصیده ای را که در وصف مهدی محقق و استاد فروزانفر سروده بود، خواند.